Κολυμπώντας στη λαίλαπα του Mazdoc

Πως τα καταφέρνεις Mazdoc να μας περνάς ό,τι κουβαλάς... Αυτή την εποχή, φθινοπωρινή απελπισία.

Ευπρόσδεκτη. Δεν έχω καμιά εξυπνάδα να ανταπαντήσω.

Radio Head - Street spirit


Muse - New Born (Live)


Rob Dougan - Clubbed to death - Kurayamino Mix - The Origin


Andrea Bocelli - Con te partiro


Luciano Pavarotti - Il Gladiatore

Για τη διάσωση του Ελαιώνα...

Γράφτηκε τη τρίτη 9 Οκτωβρίου και αναρτήθηκε στο www.PRESS-GR.blogspot.com (Α, ρε Συρίγο, γέρασες ωρέ!)

Από την Επιτροπή Πολιτών
για τη Διάσωση του Ελαιώνα
. ...
Όλες και όλοι έχουμε ακούσει πολλά τους τελευταίο υς μήνες για τη μεγάλη αναβάθμιση που δήθεν έρχεται στην περιοχή μας με σχεδιαζόμενο «νέο γήπεδο του ΠΑΟ».
Τι δεν μας λένε:
• Ότι καταργείται ένας μεγάλος πνεύμονας πρασίνου, γιατί το εμπορικοαθλητικό συγκρότημα κατασκευάζεται σε μια περιοχή 220 στρεμμάτων, που προοριζόταν για κοινόχρηστο πράσινο. 40 στρέμματα καλύπτει το γήπεδο. Τα υπόλοιπα θα γίνουν εμπορικά κέντρα, υπέργεια(!) πάρκιγκ, υπαίθριες εμπορικές χρήσεις. Το μόνον πράσινο που θα απομείνει –αν δεν τους σταματήσουμε- θα είναι στο τερραίν του γηπέδου. Μηδέν υψηλό πράσινο.
• Ότι το «νέο γήπεδο» είναι το προπέτασμα για να γίνουν δύο μεγάλα εμπορικά κέντρα, που θα φέρουν τεράστιο κυκλοφοριακό φορτίο στην περιοχή. Σίγο υρα ο ΠΑΟ πρέπει να φύγει από τη Λεωφ Αλεξάνδρας αλλά υπάρχει και η λύση του ΟΑΚΑ.
• Ότι πρώτη προτεραιότητα για την επιβίωση της περιοχής μας και της πόλης μας οφείλουν να αποτελούν οι πράσινοι πνεύμονες. Ειδικά μετά την καταστροφή της Πάρνηθας, οι κάτοικοι της πιο φτωχής σε πράσινο πρωτεύουσας της Ευρώπης, κινδυνεύουμε να πεθάνουμε από ασφυξία. Όλοι οι ελεύθεροι χώροι πρέπει να πρασινίσουν όχι να τσιμεντοποιηθούν.
• Ότι στη σημερινή ρύπανση θα προστεθεί η αυριανή υποβάθμιση, η κυκλοφοριακή και πολεοδομική ασφυξία. Μόνον τα εμπορικά κέντρα θα φέρνουν κάθε μέρα στην περιοχή τόσα αυτοκίνητα όσα το γήπεδο σε κάθε αγώνα. Με 40.000 «επισκέπτες» και πόσους άλλους διερ χόμενους, η ασφυξία είναι δεδομένη.
• Ότι μαζί με το νέο γήπεδο θα έρθει και «ο ιδιωτικός στρατός» των ΠΑΕ καθώς και ο κίνδυνος για επεισόδια τύπου Παιανίας, μια και τίποτα δεν διδάχθηκε ακ όμη η Πολιτεία απ’ αυτά και κανένα ουσιαστικό μέτρο δεν πάρθηκε
Με δύο λόγια: Tο σχεδιαζόμενο μέλλον του Ελαιώνα είναι κάτι ανάμεσα στην κυκλοφοριακή και πολεοδομική ασφυξία της Ομόνοιας και την κακόγουστη VOVO - πολη με τα γυάλινα εκτρώματα της Λεωφ. Κηφισίας.
Η πραγματική αναβάθμιση που ζητάμε: Για να σταματήσει η σημερινή απαράδεκτη κατάσταση στον Ελαιώνα θα έπρεπε να γίνουν ορισμένα απλά (και μάλιστα όχι δαπανηρά) πράγματα:
1. Να γίνουν το συντομότερο οι προβλεπόμενες από το 1995 απαλλοτριώσεις, που με πολιτική επιλογή των κυβερνήσεων και του Δήμου μένουν στα χαρτιά επ ί δεκαετία. Δεν είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουν λεφτά. Σήμερα ο Δήμος Αθηναίων αγοράζει τα οικόπεδα της Ε θνικής Τράπεζας με σκανδαλώδεις μεθοδεύσεις δαπανώντας δεκαπλάσιο κόστος, από αυτό που θα είχε αν έκανε απαλλοτρίωση πριν 4-5 χρόνια. Και παρ’ όλα αυτά βρίσκει τα λεφτά, που όμως δεν διαθέτει, αν είν αι για το συμφέρον των κατοίκων. (ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!)
2. Να γίνουν πάρκα υψηλού πρασίνου. Μπορεί να μην είναι κερδοφόρα για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, είναι όμως προϋπόθεση για να επιβιώσουν οι πολίτες. ¶λ λωστε η δαπάνη κατασκευής και συντήρησης τους είναι πολύ μικρότερη από το δημόσιο χρήμα που κατασπαταλ άται σε επιβλαβείς κατασκευές, όπως το σχεδιαζόμενο εμποροαθλητικό κέντρο.
3. Να αξιοποιηθεί η πολιτιστική και ιστορική –αρχαιολογική ταυτότητα της περιοχής, με την ανάδειξη του θαμμένου σ’ ολόκληρη την περιοχή του Ελαιώνα αρχαιολογικού θησαυρού. Αυτό θα πει ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ. Συνεπώς προβληματίζει η δήλωση (γνωμάτευση;) του αντιδημάρχου κ. Ακριτίδη (Ελευθεροτυπία 28.04.2007) ότι στην περιοχή που πρόκειται να γίνει το γήπεδο του ΠΑΟ «είμαι βέβαιος ότι δεν υπάρχουν αρχαία»!!!
4. Να γίνουν, αλλά οργανωμένα, βιοτεχνικά πάρκα. Με βάση το ΠΔ του 1995 και με κατάλληλα κίνητρα να μετεγκατασταθούν εκεί οι μη οχλούσες βιοτεχνί ες της περιοχής.
5. Να απομακρυνθούν αμέσως οι ρυπογόνες βιομηχανίες, όπως επιτάσσει το ΠΔ του 1995. Αλήθεια, γι’ αυτό που δεν απαιτεί καμμία δημόσια δαπάνη τι έχει κάνουν κάνει οι κυβερνήσεις και η Δημοτική Αρχή; Απλά επιτρέπουν στις ρυπογόνες βιομηχανίες ανεξέλεγκτα να μολύνουν.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ: €63.000.000 ΥΠΕΡΤΙΜΟΛΟΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ - ΠΡΙΝ ΚΑΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟ
- 13 εκατ ευρώ παραπάνω από την εύλογη τιμή (όπως την καθόρισε το Σώμα Ορκωτών Ελεγκτών) ξόδεψε ο Δήμος Αθηναίων για να αγοράσει τα οικόπεδα της Εθνι κής Τράπεζας
- 2 εκατ ευρώ είναι οι τόκοι του δανείου που θα λάβει ο Δήμος Αθηναίων για να πληρώσει την Εθνική Τράπεζα
- 27 εκατ ευρώ είναι η εκ των υστέρων επιβληθείσα υποχρέωση του Δήμου να πληρώσει για το νέο γήπεδο
- 21 εκατ ευρώ είναι η πληρωμή του Δήμου Αθηναίων προς τον «ερασιτέχνη» ΠΑΟ, με δήθεν αντάλλαγμα την παραίτηση του από τα (ανύπαρκτα) δικαιώματ α του στο γήπεδο της Λεωφ. Αλεξάνδρας, για τα οποία δεν υπάρχει καμμιά γραπτή εξασφάλιση
Ερώτηση: πόσα χρήματα επενδύουν η ΠΑΕ ΠΑΟ και ο ερασιτέχνης ΠΑΟ; Απάντηση: μηδέν. Ενώ, ο Αθηναϊκός λαός θα πληρώσει και θα κάνει δώρο (επί 49 χρόνια) στα ιδιωτικά συμφέροντα τις εγκαταστάσεις
Το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας αντίθετο στην τσιμεντοποίηση του Ελαιώνα: «Στη «διπλή ανάπλαση του Ελαιώνα», όμως, δεν τηρήθηκε καμία από τις ελάχιστες προϋποθέσεις που ως TEE είχαμε θέσει. Η όλη παρέμβαση και τα επί μέρους αριθμητικά στοιχεία δηλώνουν ακριβώς αυτό που δε θα θέλαμε! Τον χαρακτήρα, δηλαδή, της σημειακής παρέμβασης στο Ρυθμιστικό της Αθήνας για την εξυπηρέτηση και μόνο των αναγκών του αθλητικού συλλόγου, ενώ ταυτόχρονα υποκύπτοντας στα ευρύτερα ιδιωτικά συμφέροντα αυξάνεται υπέρ μετρα ο συντελεστής δόμησης στα Ο.Τ. της «ανάπλασης» σε βάρος των κοινοχρήστων χώρων πρασίνου».

ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ... μέρος δεύτερο

Ο Σωκράτης θυμόταν την προϋπηρεσία του Πέτρου στην ομάδα. Τσακωμός με Ντούσαν και γενικά αποτυχημένη. Ανησυχούσε πολύ. Βέβαια, τώρα θα είχε κοντά του άτομα που ξέρουν από μπάλα (όπως ο Ίλια - όχι ο συντηρητής) και φυσικά θα ήταν πολύ πιο ώριμος και έμπειρος στην διοίκηση και στις λαμογιές.
Στο γραφείο του Σωκράτη επικρατεί ένταση. Ο Λούβαρης και ο Σάββας, μαζί με τον Σωκράτη, ψάχνουν να βρουν λύσεις...
Σαββας - Το βρήκα! Να του δώσουμε μια ομάδα να "παίξει" να ξεχαρμανιάσει! Την Σκόντα λ.χ. Την ΑΕΝ (ΙΚΟΛΑΙΔΗ) που θα ξέρει και τους μισούς παίκτες! Ε; τι λέτε ρε σύντροφοι;
Λούβαρης - Εγώ λέω να μαζέψουμε τους δικούς μας από τα γραφεία, να οχυρωθούμε και να περιμένουμε: μόλις σκάσουν μύτη τα πιτσιρίκια για να πάρουν τα γραφεία θ αρχίζουμε το μπουμπουνιτό! θυ θυμηθούμε τις ένδοξες εκείνες ημέρες του 80...
Σωκράτης - Καλά, εγώ καλού κακού θα βάλω κάγκελα παντού στο Καραισκάκη να μαντρώσω τους οπαδούς κι εσείς κάντε μπουρδέλο την ομάδα να δω τι θα καταλάβετε...


Ο Πέτρος, όμως, ήταν πανέξυπνος. Είχε μαζί του σχεδόν όλους τους δημοσιογράφους. Δεν χρειαζόταν να γίνει κανένας πόλεμος. Λίγες βδομάδες αργότερα ο Ολυμπιακός άνηκε στον Πέτρο και τους υπαρχηγούς του...



ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Muse

Κατι παλιότερο, κάτι νεότερο απο Muse.... Οι γνώστες τους έχουν για σύγχρονους Led Zeppelin, αλί σ εμάς που ρέψαμε και δεν ξέρουμε καν ότι υπάρχουν.

Θα είναι στο Terra Vibe στις 4 Οκτωβρίου όπως λέει και εδώ.

ΙΠΠΟΝΑΚΤΑ ΚΑΝΕ ΚΑΤΙ... Τα μπαλέτα με γονατίσανε, έχω ανάγκη έστω λίγη τεστοστερόνη...

(sorry που δεν κόβομαι για Κωστάκηδες και Γιωργάκηδες, πήρα τη δόση μου απο καφέδες στη μάπα, νο μορ πλιζ)

New Born


Feeling Good


Knights of Cydonia


Hysteria


Starlight

Ημέρα περισυλλογής

Σήμερα, Σάββατο, μια ημέρα πριν τις εκλογές, είναι μέρα στοχασμού και βαθιάς περισυλλογής...

O νερόλακος

Σε μια άκρη του πάρκου, ο νερόλακος ήταν σπίτι για πολλά ξένοιαστα χελωνάκια.

Οι μέρες τους περνούσαν χαρμόσυνα, με μακροβούτια, ξάπλες, πότε λιάζοντας το καύκαλο, πότε κάνοντας καταδύσεις στο βυθό του νερόλακου, και πότε μασουλώντας το μαρούλι που κάποιος έριχνε από ψηλά, αφού το κόβανε σε πολλά μικρά τριγωνάκια.

Είχαν φτάσει να θεωρούν δεδομένη αυτή τη καθημερινότητα. Θεωρούσαν ότι κάπου στο συναξάρι του χελωνο-θεού υπήρχε ένα εδάφιο όπου έλεγε ότι αυτά τα συγκεκριμένα χελωνάκια θα συνέχιζαν για πάντα να πλατσουρίζουν ανενόχλητα. Φυσικά δεν είχαν τυπώσει ούτε κυκλοφορήσει τέτοια συναξάρια μεταξύ της χελωνοπαρέας, (θρησκείες δεν είχαν αναπτυγμένες, μόνος θεός που πίστευαν ήταν το μαρουλάκι).

Κάπου όμως ήξεραν, είχαν δεδομένο, έτσι παρέλαβαν και έτσι παρέδιδαν στα μικροσκοπικά πιτσιρίκια τους ότι η καθημερινή χελωνοισορροπία ήταν δεδομένη, ασάλευτη, ακλόνητη.

Μέχρι που ένα πρωί, ενώ λιάζονταν, βουτούσαν και μασουλούσαν, εντελώς ξαφνικά….

<<συμπληρώστε τη συνέχεια σε comment>>

Ηλίαση

..αυτη η καταραμένη ηλίαση με έχει γονατίσει απο το πρωί... να φταίει η τρύπα του όζοντος ή μήπως εκείνος ο κρετίνος με το Scorpion που μας έκανε κύματα επειδή δεν ήξερε να ρίχνει άγκυρα και κόντεψε να μας εμβολίσει;

...λοιπόν φτάνει το βράδυ. Ανάβουμε το γκάζι, ζεσταίνουμε το γουοκ. Ρίχνουμε το ρύζι μπασμάτι, βράζουμε 5 λεπτά, σβύνουμε με σησαμέλαιο.

Έχουμε ήδη κόψει πιπεριές σε διάφορα χρώματα, μανιτάρια και άλλα λαχανικά.

Αδειαζουμε το ρύζι, βάζουμε τα λαχανικά. Τσιγαρίζουμε στο γουόκ, προσθέτουμε σουσάμι και σάλτσα σόγιας.

Σερβίρουμε σπιτάκια ρύζι και στολίζουμε με τα λαχανικά.

Τρώμε.

Πίνουμε 3 Cuba libre και μια Γρεναδίνη.

Καπνίζουμε Cohiba Robustos.

Μιλάμε για δουλειές, βιβλία, κινηματογράφο.

Ζορίζομαι να μιλάω. Θα βγάλω το σκασμό.

Φταίει η καταραμένη η ηλίαση.

ΟΛΑ

Φυσικές σταγόνες χαράς, υγείας και δροσιάς!

Τις προηγούμενες ημέρες ο τιτανομεγιστοτεράστιος Ζαρατούστρα και η γλυκήτατη Αμυμώνη αναφέρθηκαν στον χυμό πορτοκάλι Pascual.



Έψαξα, βρήκα και σας παρουσιάζω, λοιπόν, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, έναν πραγματικά 100% φυσικό χυμό πορτοκαλιού!
Είναι φυσικός, δεν έχει συντηρητικά ούτε προσθετικά ούτε ζάχαρη!!! Από τους πορτοκαλαιώνες της Ισπανίας (τους μεγαλύτερους όπως λένε) κατευθείαν στην καινοτόμο συσκευασία και στο ψυγείο μας! Είναι δυνατόν να είναι αλήθεια;


Και όμως είναι! Αν δεν τους είχαν κάνει πόλεμο τα γνωστά ελληνικά καρτέλ τότε όλα αυτά που προανέφερα θα ήταν γνωστά σε κάθε σπιτικό, σε κάθε οικογένεια που ενδιαφέρεται να ξεκινάει τη μέρα της με ένα χαμόγελο και έναν πραγματικά στυμμένο χυμό πορτοκαλιού.


Έχει σημασία που ο φυσικός χυμός Pascual δεν είναι από ελληνικά πορτοκάλια; Στην έρευνά μου βρήκα ότι η Leche Pascual είναι μια εταιρία τεράστια που έχει από αναψυκτικά έως τροφές, χυμούς, γαλακτοκομικά και έχει κατακλείσει με προϊόντα της τις ευρωπαϊκές και αμερικάνικες υπεραγορές. Εκτός από την Ελλάδα. Εκεί μεσουρανεί το κατεστημένο της ΔΕΛΤΑ που εξαγοράστηκε από ξένους, της ΦΑΓΕ που τα ζα της βόσκουν εις τα εξωτερικά και της ΜΕΒΓΑΛ που πραγματικά μας έχει πείσει ότι έχει όσες αγελάδες έχουν η Αυστρία η Αγγλία και η Γαλλία μαζί! Πάντως η νέα διαφήμιση της "ελληνικής" ΔΕΛΤΑ για έναν νέο χυμό πορτοκάλι μας ενημερώνει ότι είναι από τα γνωστά "ελληνικά" (;) πορτοκάλια valencia τα οποία αποτελούν το 80% των πορτοκαλαιώνων της Pascual!!!

Επειδή ο πόλεμος των χυμών πορτοκαλιού είναι μεγάλος αλλά εμάς αυτό που μας ενδιαφέρει είναι τι πίνουμε και πόσο φυσικό είναι αυτό που πίνουμε καλό θα είναι να ενημερωνόμαστε, να δοκιμάζουμε και ανεπηρέαστοι να απολαμβάνουμε!

Joe, the barman

Ο Joe έκανε τα πιο απίθανα κοκτέηλ. Ο Joe ήταν πάντα γελαστός, κολάκευε του πελάτες, ενώ συχνά ανέβαινε πάνω στη μπάρα κι έκανε στροφές μέσα στη νύχτα.

Είχε όμως μια ιδιαιτερότητα, προσόν κατ αυτόν.

Δεν ήθελε το δεξί του χέρι να μάθει τα κοκτέηλ που ήξερε το αριστερό. Απλά δεν μπορούσε να εμπιστευτεί τα του δεξιού στο αριστερό και τανάπαλι. Πίστευε ότι ενωμένα θα στραφούν εναντίον του, όταν θα καταλάβαιναν ότι δεν τον χρειάζονται πλέον... Ίσως πάντα μέσα του πίστευε ότι η εμπιστοσύνη είναι ο νούμερο ένα εχθρός του.

Γι αυτό άρχισε σιγά-σιγά να τα τρομοκρατεί, ενίοτε και να θάβει το ένα στο άλλο. "Το βλέπεις αυτό; κάνει καλό Tequila Sunrise επειδή αντιγράφει εσένα" ή "Ο ηλίθιος δεξής κάνει vodka λεμόνι επειδή δε ξέρει να κάνει τίποτα άλλο." Σαν επιβράβευση όταν έβλεπε ότι το σχέδιο του προχωρούσε, τους αγόραζε αμέτρητα μικρά μπιχλιμπίδια.

Αυτά υπάκουσαν για αρκετό καιρό, αντιπαθούσαν και απέφευγαν το ένα το άλλο. Εως ότου είπαν να έρθουν σε επαφή. Μετά απο μυστικές χειρονομίες, αποφάσισαν να του επιτεθούν.
Με συντονισμένες ενέργειες, στη μέση της βραδυάς, του επιτέθηκαν με πάγο ο δεξής, με ούζο ο αριστερός, με θρυματιστή πάγου ο δεξής, με μια Stella Artois ο αριστερός.

Το θέαμα ήταν μοναδικό. O Joe έγινε απο τότε περιζήτητος showman, κάνοντας ένα μοναδικό μαζοχιστικό νούμερο. Επιβεβαίωσε έτσι ότι η εμπιστοσύνη είναι κάτι ολότελα περιττό.

Comfortably numb

Έσφιξε τον κόμπο της γραβάτας, αυτόν τον σίγουρο και επιθετικό κόμπο, που ταίριαζε μοναδικά με το λουρί κροταλία του ρολογιού του και το μανικετόκουμπο απο αμέθυστο που έμοιαζε με πλατωνικό πολύεδρο.

Κοίταξε φευγαλέα το είδωλό του στον καθρέφτη. Το ξέρανε κι οι δύο. Δεν προσπάθησε πολύ, δε ρίσκαρε πολλά, τα πράγματα του είχαν έρθει αρκετά εύκολα, μια εύκολη πίσω πόρτα πάντα άνοιγε μπροστά του, όπου κι αν βρισκόταν, βγάζοντάς τον απο τις κακοτοπιές, οδηγώντας τον με σιγουριά και ασφάλεια.

"Συννέφιασε ξαφνικά;" σκέφτηκε καθώς μια μόνιμη σιγανή φωνή ξανά ακούστηκε μέσα του: "Κάθε κουλτούρα ζωγράφιζε την κόλαση με τα δικά της χρώματα... Κι αν η δική μας κόλαση είναι χρωματισμένη με μεζονέτες, αυτοκίνητα, ταχύπλοα και γελαστούς κόλακες; Αν αντί για το Καθαρτήριο, τον Πλούτωνα και την Περσεφόνη υπάρχουν τώρα τα spa, τα mules και τα καλοκαιρινά resorts?"

Σα να κλείνει διακόπτη, εξαφάνισε τη σκέψη αυτή απο το μυαλό του και ξανάγινε πάλι βολικά ηλίθιος.

Stop me

There were times he felt like a test tube.

He thought "let´s mix that drink with that smoke, that place with that face and check on the result."

Other times he considered he was just testing his own self, drinking and getting his head fixed behind huge speakers, and heavily coloured smokes.

Only at the end he did know if he was performing the test to the world, or the world checking him out, like a freak in a travelling freakshow.

Λοιπόν, που λέτε, πριν 3 χρόνια, στις 4 ιουλίου του 2004...

Instabile

Το αγαπημένο της τραγούδι δεν χρειάζεται να είναι σε γλώσσα που γνωρίζει.

Της αρκεί που μια φωνή μέσα στη νύχτα μιλάει για την αστάθεια, το απόσμενο, τη βροχή, τη θάλασσα, τη μοναξιά, την απώλεια, μια σκιά και μια απότομη φουρτούνα.

Μια ξάστερη νύχτα, όταν τα άστρα θολώνουν απο ένα φευγαλέο σύννεφο, ένα κύμα, που ξεβράζει μια φούχτα φύκια μαζί με πολύχρωμα σκοτεινά βότσαλα.

Βαλκανική Λίγκα

Το παρακάτω κείμενο το υπογράφει ο Γιώργος Κιντής, Οικονομολόγος, μέλος του Δ.Σ. της ΠΑΕ ΑΕΚ και εμπνευστής της υπαγωγής της ΠΑΕ ΑΕΚ στο άρθρο 44 του νόμου 1892/90. Το πήρα από το site του sport fm (www.sport-fm.gr) και από την εφημερίδα SportDay (με τον τίτλο: "Καλύτερη μοιρασιά της τηλεοπτικής πίτας ή βαλκανική λίγκα"/ SportDay 29/06/07) και το παρουσιάζω γιατί νομίζω πως έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και αξίζει να το διαβάσουν όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο.

"Στη φιέστα για την κατάκτηση από τον Ολυμπιακό του δέκατου από τα τελευταία έντεκα πρωταθλήματα, χιλιάδες οπαδοί αποδοκίμαζαν εν χορώ τον πρόεδρο της ομάδας που την οδήγησε σ’ αυτή την άνευ προηγουμένου επιτυχία. Τουλάχιστον όμως στη φιέστα βρέθηκαν περίπου 25.000 θεατές. Γιατί λιγότερο από δύο ώρες πριν και πέντε χιλιόμετρα μακριά, την τελευταία εμφάνιση του Ριβάλντο με τη φανέλα του Ολυμπιακού παρακολούθησαν μόλις 351 φίλαθλοι. Στο ΟΑΚΑ οι δεκαπέντε χιλιάδες φίλαθλοι της ΑΕΚ που βρέθηκαν εκεί σφύριξαν κι αυτοί τους παίκτες που χάρισαν στην ΑΕΚ τη δεύτερη θέση και τις πρώτες δύο νίκες της ιστορίας της στο Champions League. Οσο για τον τρίτο και φιναλίστ του Κυπέλλου Παναθηναϊκό, έπαιξε τον τελευταίο εντός έδρας αγώνα ενώπιον στενών συγγενών και φίλων (5.286 εισιτήρια) και αποφάσισε να εγκαταλείψει το ΟΑΚΑ (το γήπεδο στο οποίο την περίοδο 1985/6 έκοβε κατά μέσο όρο σχεδόν 45.000 εισιτήρια) για να επιστρέψει στη Λεωφόρο.

Στην πρόσφατη έρευνα της Σούπερ Λίγκας για το ελληνικό ποδόσφαιρο ως σημαντικότερα προβλήματα αναδείχθηκαν η βία (52%) τα «οικονομικά συμφέροντα/παράγοντες» (30%), η κακή διαιτησία (24%) οι κακές εγκαταστάσεις/γήπεδα (21%) και οι κακές διοικήσεις ομάδων (20%). Αν εξαιρέσουμε το δεύτερο και το πέμπτο που μάλλον είναι ταυτόσημα (και βέβαια δεν αφορούν συγκεκριμένους αγώνες) κανένα από τα τρία άλλα προβλήματα δε συνέτρεχε στους αγώνες αυτούς. Ούτε υποψία βίας δεν προβλεπόταν να υπάρξει, η διαιτησία δεν απασχόλησε κανέναν ούτε πριν ούτε μετά τους αγώνες, κι όσο για τα γήπεδα, οι δύο αγώνες έγιναν στο ΟΑΚΑ, ενώ το γήπεδο της Νίκαιας δεν δικαιολογεί 351 θεατές.
Σήμερα, η βία αφορά πολύ λίγους (και συνήθως sold out) αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος. Αν το πρόβλημα είναι τα γήπεδα, πώς εξηγείται ότι ο Παναθηναϊκός φεύγει από το ΟΑΚΑ και πηγαίνει στη Λεωφόρο; Μένει η διαιτησία, η οποία απ’ ό,τι φαίνεται είναι τεράστιο θέμα για τον Τύπο, τη Σούπερ Λίγκα και την ΕΠΟ. Δηλαδή, υπάρχει κάποιος που να πιστεύει σοβαρά ότι αν όλα τα παιχνίδια της Σούπερ Λίγκας τα σφύριζε ο Κολίνα, θα ήταν τόσο διαφορετική η εικόνα του πρωταθλήματος που ο κόσμος θα συνέρρεε στα γήπεδα;

Το βασικό πρόβλημα του ελληνικού πρωταθλήματος είναι ότι δεν βλέπεται. Αν το θέαμα είναι καλό, αυτό μπορεί να πείσει τον οπαδό να αδιαφορήσει για όλα τα υπόλοιπα, όπως ακριβώς συνέβαινε στην Ελλάδα πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνια. Σύγχρονα γήπεδα, έλλειψη βίας, και δίκαιη διαιτησία, είναι το κερασάκι στην τούρτα. Στην περίπτωσή μας, η τούρτα δεν τρώγεται.

Το αποδεικνύουν πρώτα-πρώτα οι αριθμοί των εισιτηρίων. Ο μέσος όρος των 6.183 εισιτηρίων ανά αγώνα της ελληνικής Σούπερ Λίγκας για τη φετινή σεζόν κατατάσσει το πρωτάθλημά μας κάτω από το ολλανδικό (17.977), το σκωτσέζικο (16.243), το βελγικό (10.390), το πορτογαλικό (9.708), το σουηδικό (9.423), το ελβετικό (9.169), το νορβηγικό (9.100), το ουκρανικό (8.892), το δανικό (8.177), το αυστριακό (7.982) και το πολωνικό (6.783). Επίσης, τα 6.613 εισιτήρια είναι λιγότερα από τα μισά από τα εισιτήρια που κόβονταν ανά αγώνα τη σεζόν 1985/86.

Υπάρχει βέβαια, θεωρητικά, βελτίωση από πέρυσι. Με τη διαφορά ότι πέρυσι υπήρχαν ένα σωρό αγώνες κεκλεισμένων των θυρών κι ο Αρης, τέταρτος σε εισιτήρια φέτος, πέρυσι έπαιζε στη Β' Εθνική. Αν λάβει κανείς υπόψη τα παραπάνω, προκύπτει την πρώτη χρονιά της Σούπερ Λίγκας μια τάση μείωσης των εισιτηρίων κοντά στο 10%. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για τις λεγόμενες μεγάλες ομάδες. Ο Ολυμπιακός κι η ΑΕΚ έπεσαν από τη σεζόν 2004/05 (όταν και επανήλθαν στο Καραϊσκάκη και στο ΟΑΚΑ) από τα 27.500 εισιτήρια περίπου κατά μέσο όρο στα 22.500 και 17.000 που έκοψαν αντιστοίχως φέτος. Ο Παναθηναϊκός, που επανήλθε στο ΟΑΚΑ την περίοδο 2005/06 έπεσε από τα 18.000 περίπου εισιτήρια στα 14.000.
Αν όμως έκανε η Σούπερ Λίγκα την παραδοχή ότι το πρωτάθλημά μας δεν βλέπεται, ποιο θα έπρεπε να είναι το επόμενο βήμα; Ισως τα πλέι οφ; Φέτος που υποτίθεται ότι είχαμε το πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, που η έξοδος στο ΟΥΕΦΑ απείχε ένα ή δύο αποτελέσματα από τη ζώνη του υποβιβασμού, οι λεγόμενες μικρές ομάδες έκοβαν 2.000 με 4.000 εισιτήρια.

Τα πλέι οφ δεν αποτελούν λύση, γιατί δεν αγγίζουν το βασικό δομικό πρόβλημα του ελληνικού πρωταθλήματος, που είναι η τεράστια διαφορά δυναμικότητας μεταξύ των τριών πρώτων και των υπόλοιπων ομάδων. Αυτό κάνει τα αποτελέσματα προβλέψιμα -και άρα τους αγώνες των μεγάλων ομάδων βαρετούς. Αν κάποιος αμφιβάλλει γι' αυτό, δεν έχει παρά να δει πόσα εισιτήρια έκοψε στο μπάσκετ ο Παναθηναϊκός με το Μαρούσι, μόλις μια εβδομάδα μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας: τρεις χιλιάδες.

Για να αρθεί η ανισότητα υπάρχει μια προφανής λύση που εφαρμόζεται σε κάποιο βαθμό στην Αγγλία: οι συγκριτικά πλουσιότερες ομάδες να δεχθούν να μοιραστούν με τις άλλες την πίτα των τηλεοπτικών δικαιωμάτων. Οι πιθανότητες όμως να το δεχθούν αυτό οι διοικήσεις των μεγάλων ομάδων είναι ανύπαρκτες.

Μια άλλη ιδέα είναι να αποδεχθούμε ότι η ανισότητα αυτή δεν θεραπεύεται κι ότι οι μεγάλες ελληνικές ομάδες πρέπει να παίζουν όχι στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά σε μια βαλκανική λίγκα. Η ιδέα για τη δημιουργία μιας περιφερειακής λίγκας δεν είναι ούτε πρωτότυπη ούτε, πολύ περισσότερο, δική μου. Οι συζητήσεις για τη συγχώνευση των πρωταθλημάτων Αγγλίας, Σκωτίας, Ουαλίας και Βόρειας Ιρλανδίας γίνονται εδώ και χρόνια και μάλιστα με την επίνευση του Μπλάτερ. Η ατλαντική λίγκα (μεταξύ Σκωτίας, Ολλανδίας, και άλλων χωρών που βρέχονται από τον Ατλαντικό) συζητείται από τα τέλη του ’90. Συζητήσεις έχουν γίνει επίσης μεταξύ Αυστρίας και Ελβετίας. Στη Σκανδιναβία υπάρχει ήδη η Royal League με τις τέσσερις πρώτες ομάδες Δανίας, Σουηδίας και Νορβηγίας. O διακεκριμένος Ιταλός αθλητικογράφος Gabriele Marcotti δημοσίευσε τον περασμένο Νοέμβριο ένα άρθρο στους «Times» του Λονδίνου υποστηρίζοντας την ανάγκη δημιουργίας πέντε περιφερειακών πρωταθλημάτων στην Ευρώπη, μεταξύ των οποίων και το βαλκανικό. Στο μπάσκετ υπάρχει ήδη από το 2001 η Αδριατική Λίγκα μεταξύ Σερβίας, Κροατίας, Μαυροβουνίου, Βοσνίας και Σλοβενίας. Σκέψεις για τη δημιουργία βαλκανικής λίγκας είχε εκφράσει πριν από δυο-τρία χρόνια ο Σωκράτης Κόκκαλης, χωρίς όμως να επανέλθει στο θέμα.

Κι όμως, μοιάζει να είναι μονόδρομος για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Το συνολικό αποτέλεσμα των δεκαέξι ΠΑΕ της Α' Εθνικής την περίοδο 2005-06 ήταν ζημιές 23 εκατ. ευρώ. Οι τρεις «μεγάλες» ομάδες, σε μια χρονιά στην οποία είχαμε δύο ομάδες στο Τσάμπιονς Λιγκ, είχαν συνολικές ζημιές 13 εκατ. ευρώ. Ο πρωταθλητής της περιόδου 2007/8 θα παίζει προκριματικά για το Τσάμπιονς Λιγκ (ο δεύτερος δύο γύρους), ενώ την επόμενη περίοδο το πιθανότερο είναι μόνο ο πρωταθλητής να παίξει στα προκριματικά για το Τσάμπιονς Λιγκ (και μάλιστα δύο γύρους), με τον δεύτερο να παίζει στο ΟΥΕΦΑ. Μια λύση, συνεπώς, για το ελληνικό ποδόσφαιρο, είναι οι πρόεδροι των μεγάλων ομάδων να βάλουν φέτος βαθιά το χέρι στην τσέπη (αν όχι στη δική τους, τουλάχιστον της ΕΡΤ) για να φέρουν τους παικταράδες που θα βγάλουν το ελληνικό ποδόσφαιρο από το τέλμα.

Ας το σκεφτούμε πάλι, κι ας θυμηθούμε τα μπάτζετ των ομάδων μας όχι μόνο τον χειμώνα ως δικαιολογίες έπειτα από ευρωπαϊκές ήττες, αλλά και κατά τη διάρκεια της μεταγραφικής περιόδου, ώστε να ελέγχουμε τις προσδοκίες μας. Ο Ολυμπιακός είχε έσοδα πέρσι περίπου 34 εκατ. ευρώ τον χρόνο, ενώ η Μπενφίκα, π.χ., είχε 85 εκατ. ευρώ. Ο Παναθηναϊκός είχε 27 εκατ. ευρώ, λίγο πάνω από το μέσο όρο της Championship που ήταν 23 εκατ. ευρώ. Η ΑΕΚ είχε 16 εκατ. ευρώ, αρκετά πιο κάτω από τη Μπρόντμπι που είχε 21 εκατ. ευρώ. Μπορούμε εξίσου να πιστέψουμε ότι τους παικταράδες θα τους φέρει φέτος ο Αγιος Βασίλης.

Οι γειτονικές μας χώρες έχουν ανάγκη το εγχείρημα όσο κι εμείς, αν όχι περισσότερο. Ο μέσος όρος εισιτηρίων ανά αγώνα στη Βουλγαρία (2.849), στη Σερβία (2.135) και στη Ρουμανία (5.459) είναι χαμηλότερος κι από το δικό μας, ενώ υπάρχει κι εκεί τεράστιο χάσμα δυναμικότητας μεταξύ «μεγάλων» και «μικρών» ομάδων. Η δημιουργία μιας βαλκανικής λίγκας θα σήμαινε ένα πραγματικά ανταγωνιστικό πρωτάθλημα που θα διεκδικούσαν τουλάχιστον εννιά με δέκα ομάδες. Επίσης θα απευθυνόταν σε ένα τηλεοπτικό κοινό 50 εκατομμυρίων. Αν κάποια στιγμή προσχωρούσε και η Τουρκία, το τηλεοπτικό κοινό θα ήταν πάνω από 120 εκατομμύρια.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό θα άλλαζε όχι μόνο τα οικονομικά, αλλά και την εικόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Περισσότεροι Ελληνες παίκτες θα μπορούσαν να παίζουν σε ελληνικές ομάδες, γιατί οι ομάδες τους θα μπορούσαν να τους πληρώσουν. Οι παίκτες των ομάδων που θα αγωνίζονταν στη βαλκανική λίγκα θα είχαν στα πόδια τους δεκάδες ανταγωνιστικά παιχνίδια κάθε σεζόν, κι όχι μονοψήφιο αριθμό όπως τώρα. Οι ελληνικές ομάδες, ως κατά τεκμήριο πλουσιότερες, θα γίνονταν ο προφανής προορισμός των πολλών ταλαντούχων ποδοσφαιριστών της Βαλκανικής. Οι υπόλοιπες ελληνικές ομάδες που θα αγωνίζονταν στο ελληνικό πρωτάθλημα θα ήταν ισοδύναμες και το πρωτάθλημα θα ήταν πιο ενδιαφέρον.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πορεία του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου είναι πτωτική. Η δημιουργία της Σούπερ Λίγκας, τα καλύτερα γήπεδα, η πάταξη της βίας, όλα αυτά είναι χρήσιμα, θετικά και αναγκαία. Δεν είναι όμως ικανά να ανακόψουν την καθοδική πορεία του πρωταθλήματος μιας μικρής και όχι πλούσιας περιφερειακής ευρωπαϊκής χώρας που έπεσε σε δύο χρονιές από την 8η στη 16η θέση της βαθμολογίας της ΟΥΕΦΑ, πολύ πίσω από τη Ρουμανία και την Πορτογαλία, αλλά και πιο κάτω από το Βέλγιο, την Τσεχία και τη Βουλγαρία. Οι εποχές που στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών έπαιζαν η Νότιγχαμ Φόρεστ και η Μάλμοε έχουν περάσει. Μία λύση είναι να αποδεχθούμε την πραγματικότητα και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε. Η άλλη είναι να συνεχίσουν να συζητούν η Σούπερ Λίγκα και η ΕΠΟ για το ποιος θα ελέγχει την ΚΕΔ μέχρι να φύγουν από τα γήπεδα κι όσοι φίλαθλοι απόμειναν κι ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα."

10 χρόνια μετά

Update στις 29 Ιουνίου... Η είδηση είναι μάλλον αληθινή... Το άλογο φτάνει τα 1,50....

===============================================================

Μέρες του 97, σε κάθε σπίτι έβρισκες τον λαϊκό καπιταλισμό... Οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου, τα μερίσματα, οι δείκτες P/E είχαν γίνει καθημερινότητα ακόμα και στα πιτσιρίκια.

Σήμερα, η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Προχθές πολλοί συμφωνούσαν ότι το άλογο ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη τρελλή πορεία του. Και είναι ακόμη μόλις στα 1.40 ευρώ. Τα σενάρια το θέλουν στα 10.

Πάμε σαν άλλοτε...

Όοοοχι, πρώτα θα δείτε τις πανέμορφες εικόνες που εκφράζουν το μπάσκετ της Πρωταθλήτριας Ελλάδας και Ευρώπης και μετά θα δείτε και το κείμενο...


































Την Τετάρτη η ομάδα μου, ο Ολυμπιακός, έχασε στο μπάσκετ από τον Παναθηναικό και μαζί το Πρωτάθλημα. Παρά την ήττα, όμως, ένιωσα μια τεράστια ανακούφιση. Τα πάντα έμειναν εκεί που τα άφησα. Όλα ήταν ίδια, σαν τον παλιό καλό καιρό! Και άτομα σαν κι εμένα οι μεγάλες αλλαγές μας κάνουν να νιώθουμε ανασφάλια...

Στο ποδόσφαιρο, για παράδειγμα, οι διοικητικές αλλαγές, η ανανέωση της ομάδας, ο νέος χλωοτάπητας της Λεωφόρου, ο υποβιβασμός του Αιγάλεω και του Μπάρμπα Θωμά, ο Τζίγκερ στην προεδρία της σουπερλίγκας, ο Σωκράτης που ρίχνει (σιγά σιγά) τον εγωισμό του και τόσες άλλες αλλαγές, είναι φυσικό να με κάνουν ανασφαλή... Πολύ ανασφαλή!

Με μεγάλη μου, όμως, χαρά είδα αυτές τις ημέρες των πλέϊ οφ στο μπάσκετ οτι εκεί τα πράγματα παραμένουν ίδια με τότε...

Τότε, που από την μια πλευρά ήταν ο νιούφης ο Σωκράτης με μοναδικό του μότο "ο Ολυμπιακός πρέπει να παίρνει όλα τα πρωταθλήματα" και κίνητρό του να ανεβάσει το μπάσκετ της ομάδας για να τον υποδεχτούν στο ποδόσφαιρο ως μεσία, κάτι που έγινε. Δίπλα του ο Σαλονίκης (ή και Ορέστης Μακρής). Τόσο φανατικός και θολομένος που (λέμε τώρα) θα έριχνε και δηλητήριο στο νερό αντιπάλου! Πίσω τους ο Γιάννης Ιωαννίδης και ο Γιάννης Γιαννάκης... Πίεση στους (φίλους και εχθρούς) διαιτητές, πίεση στους παίκτες, στους δημοσιογράφους, σε ότι κινείται και κρατάει πορτοκαλί μπάλα με σπιριά!
Από την άλλη μεριά ήταν ο Θανάσης -γνωστός για την θητεία του στο ποδόσφαιρο (κύπελλο) επί βαρδινογιαννισμού, τότε που ο Παναθηναικός έπρεπε να παίρνει το Κύπελλο από Αύγουστο -μην κουραζόμαστε- και χωρίς παιχνίδια! Ο Παυλάκης (.........) και ο μέγιστος δικηγόρος των φτωχών (μπου χαχαχα) Μπαλτάκος, αντίπαλο δέος του Γιαννάκη!
Οι δημοσιογράφοι μοιρασμένοι, οι χορηγοί ακριβοδίκαιοι, οι στρατοί (7 και 13) πανέτοιμοι για μαχαιρώματα. Για όσους γνωρίζουν η μεγάλη βεντέτα Ολυμπιακών και Παναθηναϊκών, με μαχαιρώματα και σφαγές, ξεκινάει από τότε, από την Σαραγόσα. Εκείνες τις όμορφες καλές μέρες που τα επεισόδια γίνονταν με τις ευλογίες των προέδρων, καμιά φορά τα ξεκινούσαν και αυτοί για να επιταχύνονται οι διαδικασίες!

Και καταλήγω...

Με μεγάλη, λοιπόν, χαρά είδα στον (μπασκετικό) Παναθηναϊκό να μην έχει αλλάξει τίποτα. Καταλαβαίνω ότι δέκα χρόνια τώρα το ελληνικό μπάσκετ υπάρχει επειδή υπάρχει ο Παναθηναικός, επειδή οι αφοί Γιαννακόπουλοι γουστάρουν και τα σκάνε στο μπάσκετ, επειδή αγωνιστικά είναι μια από τις καλύτερες στην Ευρώπη και σίγουρα η καλύτερη στην Ελλάδα.
Τα τελευταία 10 χρόνια οι μπασκετικοί δημοσιογράφοι θα ηταν στην ανεργία αν δεν ήταν ο Παναθηναικός, το ίδιο τόσοι και τόσοι "υπάλληλοι" που ασχολούνται με το άθλημα.
Έτσι, με χαρά, παρακολουθήσαμε όλες αυτές τις ημέρες, από την πλευρά του Παναθηναικού, τον πάγκο να ασκεί πιέσεις σε διαιτητές και γραμματεία, τους παίκτες αγριεμένους να μην παίρνουν φάουλ ενώ αντίθετα οι αντίπαλοι να φεύγουν ένας ένας χωρίς να ακουμπούν παίκτη, τους διαιτητές να σφηρίζουν "το ψωμί τους" και τους δημοσιογράφους να μην λένε τίποτα υπερασπιζόμενοι φυσικά και αυτοί "το ψωμί τους" εδώ και 10 χρόνια. Το αποκορύφωμα ήταν στο ημίχρονο του 5ου και τελευταίου αγώνα όταν μπήκαν στο γήπεδο τα αγαπημένα αδελφάκια συνοδευόμενα από τον αντίστοιχο "τσουκαλά" του παναθηναικού και άλλους 15-20 περίεργους τραμπούκους κάφρους και ενώ το παιχνίδι πήγαινε στα ίσα. Την έπεσαν στους διαιτητές και στη γραμματεία με απειλές, βρισιές και μπουνιές χωρίς να τους σταματήσει κανείς κι ενώ οι άλλοι του Ολυμπιακού ήταν στα αποδυτήρια. Φυσικά τα γεγονότα τα κατέγραψαν οι κάμερες και οι φακοί, και κάποιοι δημοσιογράφοι τα ανέφεραν. Αλλά οι μπασκετικοί δημοσιογράφοι, αυτοί που έχουν το άθλημα στα χέρια τους (Συρίγος, Σκουντής, Χατζηγεωργίου, κ.α.) δεν είπαν τίποτα. Δεν υπάρχουν πουθενά, δεν είδαν τίποτα. Τους καταλαβαίνω. Θα χάσουν το ψωμί τους οι άνθρωποι...

Όπως και να χει εγώ είμαι χαρούμενος που το μπάσκετ έμεινε εκεί που ήταν πριν 10 χρόνια. Το μόνο που άλλαξε είναι τα τρόπαια που έχει προσθέσει ο Παναθηναικός (άλλωστε το ίδο συμβαίνει και στο ποδόσφαιρο εδώ και 30 περίπου χρόνια). Μπράβο του και του χρόνου με Σαλονίκη και Γιαννάκη...