Καλό Κατακλεισμό!

Μερικοί άνθρωποι δεν έχουν τρελλαθεί ποτε... Πόσο αφόρητα ανιαρή πρέπει να είναι η ζωή τους...

Charles Bukowski

Ωδή στην Προσαρμοστικότητα

O αργαλειός της ανάγκης

Μέσα στο εφήμερο ραχοκόκαλό μου δυο αιώνια ρεύματα ανεβοκατεβαινουν. Μέσα στα σωθικά μου ένας άνδρας και μια γυναίκα αγκαλιάζουνται. Αγαπιούνται και μισουνται, παλεύουν.

Ο άντρας πλανταμένος φωνάζει "Είμαι η σαγίτα που θέλει να σκίσει το στημόνι, να τιναχτεί όξω απο τον αργαλειό της ανάγκης. Να ξεπεράσω το νόμο, να συντρίψω τα κορμιά, να νικήσω το θάνατο. Είμαι ο Σπόρος."

Κι άλλη βαθιά μαυλιστική φωνή, η γυναικίσια, αποκρίνεται γαληνεμένη και σίγουρη "Καθουμαι διπλοπόδι γαληνεμένη και σίγουρη, αμολώ τις ρίζες μου βαθιά στα μνήματα δέχουμε το σπόρο ακίνητη και τον τρέφω. Είμαι όλη γάλα κι ανάγκη. Κρατώ, σκλαβώνω τη πνοή, δεν την αφήνω να πετάξει, μισώ τη φλόγα που ανεβαίνει. Είμαι η Μήτρα."

Αφουγκράζομαι τις δυο φωνές τους, δικές μου και οι δυο, και τις χαίρουμαι καμία δεν αρνιέμαι.

Ν. Καζαντζάκης, Ασκητική

Νους

Μα εγώ, ο Νους, με υπομονή, με αντρεία, νηφάλιος μέσα στον ίλιγγο, ανηφορίζω. Για να μην τρεκλίσω να γκρεμιστώ, στερεώνω απάνω στον ίλιγγο σημάδια, ρίχνω γιοφύρια, ανοίγω δρόμους, οικοδομώ την άβυσσο.

Βάνω τάξη στην αναρχία, δίνω πρόσωπο, το πρόσωπό μου, στο χάος.

Ο νούς βολεύεται, έχει υπομονή, του αρέσει να παίζει, μα η καρδιά αγριεύει, δεν καταδέχεται αυτή να παίξει, πλαντάει και χιμάει να ξεσκίσει το δίχτυ της ανάγκης.

Nα υποτάξω τη γης, το νερό, τον αγέρα, να νικήσω τον τόπο και τον καιρό, να νιώσω με ποιούς νόμους αρμολογούνται κι έρχονται οι αντικατοπτισμοί απο την πυρωμένη έρημο του νου τι αξία έχει;

Ενα μονάχα λαχταρίζω: να συλλαβώ τι κρύβεται πίσω απο τα φαινόμενα, τι είναι το μυστήριο που με γεννάει και με σκοτώνει, κι αν πίσω απο την ακατάπαυστη ροή του κόσμου κρύβεται μια αόρατη ασάλευτη παρουσία.

N. Kαζαντζάκης, Ασκητική

Ruby

Αφιερωμένο στο Mazdoc, σε συνέχεια των προηγουμένων, με τον όρο να το ακούσει δυνατά...

Εγχειρίδιον

Ο Πυθαγόρας αναφέρει τα παρακάτω, όπως βρίσκουμε σε έργα άλλων καθώς και μέσα απο μαρτυρίες μαθητών του, σε ελεύθερη απόδοση:

• Προπάτορές μας οι μνήμες μας, και κλειδοκράτορας αυτών η Μνημοσύνη
• Παιδία μας οι μνήμες μας, αφού γίνουν συλλογισμοί
• Αδελφοί μας, οι συλλογισμοί φίλων και συνεργατών μας
• Απόγονοι τα έργα μας, εικόνα των συλλογισμών μας
• Επαφή με το παρόν και το μέλλον, με μνήμες πρόσφατες και αλλοτινές απο προηγούμεες ζωές, ο έναστρος ουρανός
• Ρυθμιστής του έργου της Μνημοσύνης, το μυαλό μας: αυτό απορρίπτει τις μικρές, ανούσιες σκέψεις που συνήθως έχουν να κάνουν με τους γύρω μας, και ενισχύει ο,τι είναι καθαρό, άϋλο, οφέλιμο, αφού φιλτράρει τις μνήμες στο φίλτρο της εμπειρίας
• Βοηθός στο έργο του μυαλού ο ύμνος της Μνημοσύνης, της Σελήνης, των Αστέρων και άλλων Ορφικών.

Μνημοσύνης, θυμίαμα λίβανον

Μνημοσύνην καλέω, Ζηνὸς σύλλεκτρον, άνασσαν,
ἣ Μούσας τέκνωσ' ἱεράς, ὁσίας, λιγυφώνους,
εκτὸς εοῦσα κακῆς λήθης βλαψίφρονος αἰεί,
πάντα νόον συνέχουσα βροτῶν ψυχαῖσι σύνοικον,
εὐδύνατον κρατερόν θνητῶν αὔξουσα λογισμόν,
ἡδυτάτη, φιλάγρυπνος ὑπομνήσκουσά τε πάντα,
ὧν ἂν ἕκαστος ἀεὶ στέρνοις γνώμην κατάθηται,
οὔτι παρεκβαίνουσ', ἐπεγείρουσα φρένα πᾶσιν.
ἀλλά, μάκαιρα θεά, μύσταις μνήμην ἐπεγειρε
εὐιέρου τελετῆς, λήθην δ' ἀπὸ τῶν δ' ἀπόπεμπε.

[Μετάφραση]
Την Μνημοσύνη καλώ, ομόκλινη του Διός, άνασσα.
Που γέννησε τις Μούσες, τις ιερές, τις όσιες, τις γλυκόφωνες.
Που έχει τη μνήμη πέραν της βλαβερής για την καρδιά κακίας.
Που συνέχει κάθε ανθρώπινο νου, σύνοικο των ψυχών, αυξάνοντας των θνητών το δυνατό και στέριο λογισμό.
Γλυκύτατη είναι και φιλάγρυπνη, υπενθυμίζοντας εκείνα για τα οποία ο καθένας έχει στην ψυχή του σχηματίσει γνώμη.
Ούτε βέβαια παρεκτρέπεται, μα διεγείρει το μυαλό σε όλους.
Αλλά, θεά μακάρια, τη μνήμη ξύπνα στους μύστες της ιερής τελετουργίας και διώξε απ' αυτούς τη λήθη.

======================================
Αυτός ο Ορφικός ύμνος (προϊστορικός, καταγράφηκε τον 6ο π.χ. αιώνα) είναι ο πρώτος ύμνος στην Μνημοσύνη, που άνηκε στους Τιτάνες, και γέννησε μαζί με τον Δία τις εννέα Μούσες. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, οι προικισμένοι λαμβάνουν τις χάρες των Μουσσών μέσα απο την Μνημοσύνη, αφού θυμηθούν δηλαδή της χάρες που είχαν σε παλαιότερες ζωές. Αντίστροφα, κατεβαίνοντας στον Άδη, οι ψυχές πίνουν απο τον ποταμό της Λήθης, για να ξεχάσουν όσα έζησαν, και να ξαναγεννηθούν χωρίς να θυμούνται τίποτε.

Ο Δίας έδωσε άφησε ανοιχτή αυτή την κερκόπορτα... Μόνο μέσα απο την Μνημοσύνη οι άνθρωποι που έχουν ξεχάσει τα περασμένα, μπορούν να επαναφέρουν αναμνήσεις άλλων ζωών και να τις τελειοποιήσουν, να κάνουν δηλαδή Τέχνη.