Μέσα στο εφήμερο ραχοκόκαλό μου δυο αιώνια ρεύματα ανεβοκατεβαινουν. Μέσα στα σωθικά μου ένας άνδρας και μια γυναίκα αγκαλιάζουνται. Αγαπιούνται και μισουνται, παλεύουν.
Ο άντρας πλανταμένος φωνάζει "Είμαι η σαγίτα που θέλει να σκίσει το στημόνι, να τιναχτεί όξω απο τον αργαλειό της ανάγκης. Να ξεπεράσω το νόμο, να συντρίψω τα κορμιά, να νικήσω το θάνατο. Είμαι ο Σπόρος."
Κι άλλη βαθιά μαυλιστική φωνή, η γυναικίσια, αποκρίνεται γαληνεμένη και σίγουρη "Καθουμαι διπλοπόδι γαληνεμένη και σίγουρη, αμολώ τις ρίζες μου βαθιά στα μνήματα δέχουμε το σπόρο ακίνητη και τον τρέφω. Είμαι όλη γάλα κι ανάγκη. Κρατώ, σκλαβώνω τη πνοή, δεν την αφήνω να πετάξει, μισώ τη φλόγα που ανεβαίνει. Είμαι η Μήτρα."
Αφουγκράζομαι τις δυο φωνές τους, δικές μου και οι δυο, και τις χαίρουμαι καμία δεν αρνιέμαι.
Ν. Καζαντζάκης, Ασκητική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου