Μα εγώ, ο Νους, με υπομονή, με αντρεία, νηφάλιος μέσα στον ίλιγγο, ανηφορίζω. Για να μην τρεκλίσω να γκρεμιστώ, στερεώνω απάνω στον ίλιγγο σημάδια, ρίχνω γιοφύρια, ανοίγω δρόμους, οικοδομώ την άβυσσο.
Βάνω τάξη στην αναρχία, δίνω πρόσωπο, το πρόσωπό μου, στο χάος.
Ο νούς βολεύεται, έχει υπομονή, του αρέσει να παίζει, μα η καρδιά αγριεύει, δεν καταδέχεται αυτή να παίξει, πλαντάει και χιμάει να ξεσκίσει το δίχτυ της ανάγκης.
Nα υποτάξω τη γης, το νερό, τον αγέρα, να νικήσω τον τόπο και τον καιρό, να νιώσω με ποιούς νόμους αρμολογούνται κι έρχονται οι αντικατοπτισμοί απο την πυρωμένη έρημο του νου τι αξία έχει;
Ενα μονάχα λαχταρίζω: να συλλαβώ τι κρύβεται πίσω απο τα φαινόμενα, τι είναι το μυστήριο που με γεννάει και με σκοτώνει, κι αν πίσω απο την ακατάπαυστη ροή του κόσμου κρύβεται μια αόρατη ασάλευτη παρουσία.
N. Kαζαντζάκης, Ασκητική
5 σχόλια:
Ποιητικός ο διαχωρισμός ανάμεσα σε νου και καρδιά.
Και αναπάντητο, ακόμη, το ερώτημα τής τελευταίας παραγράφου...
Ζαράκο μου σ ευχαριστώ για το προγούμενο, πολύ όμορφο, τραγούδι!
ντόντο (και ζάρα) εγώ αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να απαντήσω σε κανένα ερώτημα ούτε να πάρω θέση για τίποτα σχετικό με το ποστ και ότι άλλο περιλαμβάνει η γήινη ατμόσφαιρα... γιατί κουβαλούσα κασόνια και βιβλία στην αποθήκη μου -τρεις ορόφους κάτω- και μου χει πέσει η μέση και ο νους και η καρδιά!
Θέλω μονάχα για λίγο να σκεφτούμε όλοι μας τα σοφά (και επίκαιρα) λόγια της Τσίλας......
Mazdoc, στο σταυρό που σου κάνω (;) βρίσκω αυτά τα λόγια πολύ πιο ερωτικά απο 100 εγχειρισμένες Τσίλες, δε ξέρω γιατί, αλλά το ψάχνω.
Dodo, ναι δίνει μια επικά λογοτεχνική διάσταση σto μεταφυσικό ερώτημα.
Τον Καζαντζάκη (κάπως) τον ξέρω. Την Ασκητική του, το ίδιο. Από μεταφορές βιβλίων, επίσης...
Η ΤΣΙΛΑ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ;;;; :-)
Λοιπόν: Tετάρτες βράδυ στο Star υπάρχει το Je t aime οπου βγαίνουν διάφορα λουλουδια και τραγουδανε.
Το πιο σπανιο μαυρο λουλουδι λεγεται Τσιλα.
Δημοσίευση σχολίου