- ... Ο Λογοθετίδης, ο Σταυρίδης, ο Βέγγος, ο Κωσταντάρας...
- Ο Αυλωνίτης!
- Φυσικά! Αλλά κι ο Ηλιόπουλος... Πόσο μεγάλος ηθοποιός ο Ηλιόπουλος;!
Ένας μικρός φόρος τιμής σε εκείνες τις γενιές ηθοποιών που εξαιτίας τους οι Σκηνοθέτες έκαναν απλώς τα βασικά αφήνωντας τις κάμερες ανοικτές να ακολουθούν τους αυτοσχεδιασμούς τους.
Ο Σωτήρης Μουστάκας πέθανε στα 67 του...
Την κουβέντα μας διέκοψε ένας δυνατός κρότος στον ακάλυπτο. "Μπαμ!!! Γιάααννη!"
Ένα παλικαράκι 25-26 ετών από τον τέταρτο έδωσε ένα πήδο στο κενό.
Το "πλοίο του χρόνου" δεν σταματά ποτέ. Μόνο κάποιοι στέκονται στην πρύμη και κοιτάζουν αυτούς που πέφτουν στη θάλασσα. Το πλοίο προχωράει πάντα μπροστά. Λίγα λεπτά μετά χάνονται κι αυτοί στο απέραντο του πελάγου. Κάποιοι πιο πέρα μιλούν γι αυτούς και κάποιοι άλλοι αδιαφορούν. Το σαλόνι γεμάτο. Τρώνε, πίνουν, βλέπουν τηλεόραση, συζητούν περί ανέμων και υδάτων. Η πλώρη δεν έχει χώρο γι άλλους! Ψάχνω τον Καπετάνιο.
- Ρε μαλάκα, σταμάτα λίγο τον χρόνο να σκεφτώ!
Πριν ένα χρόνο, τέτοια εποχή, ένας άλλος Γιάννης, φίλος, σάλταρε από μια γέφυρα και δυο άτομα που δεν άντεχαν τη φτώχεια τους προσπάθησαν να κλέψουν μια τράπεζα. "Στόχος κάθε κρατούμενου στις φυλακές είναι να αποδράσει"...
(εικόνες από παλιότερα ποστ)
Τι να κάνω; Πως αντιδρούν σε τέτοιες περιπτώσεις;
Θα σβήσω τα φώτα για δέκα λεπτά! Αύριο, Τρίτη, στις 10 το βράδυ! Μου έχουν έρθει ίσα με 5 email που με προτρέπουν να κάνω αυτό ακριβώς σαν διαμαρτυρία για το περιβάλλον στα πλαίσια της συνδιάσκεψης των G8 στη Γερμανία. Μιλούν για την ενέργεια.
Δεν έχω πολύ ενέργεια... Θα πάω γυμναστήριο να χάσω κανένα κιλό, αλλά αύριο στις 10 το βράδυ θα σβήσω τα φώτα για 10 λεπτά. Όχι τόσο για το περιβάλλον, αλλά για μένα, για να σκεφτώ. Θα σταματήσω το πλοίο, όχι για να κατέβω -ίσα ίσα που στριμώχνομαι να βρω θέση στη πλώρη- αλλά για να δείξω ότι μπορώ να το κάνω, ότι έχω την δύναμη να το κάνω...
Σκουλουκούι μου, άγγελέ μου, χρόνια μας πολλά! Αγαπώ σε πολλά καρδιά μου...
9 σχόλια:
Να σε ευχαριστήσω Mazdoc για το καλύτερο ποστ που μπορώ να θυμηθώ.......
και ποιός ο ρόλος ενός καθηγητή που βλέπει λίγο μετά τον Μάη του 68, ο κόσμος να ασχολείται με την τιμή του μπέηκον, αντί με την Αλγερία, το Λίβανο, την Καμπότζη;
Είχε τόσο άδικο, ώστε ακόμη και σήμερα ο Θάνος Μικρούτσικος να του αφιερώνει ένα τραγούδι σε κάθε του συναυλία, έτσι σαν σιωπηλό φόρο τιμής που μόνο λίγοι γνωρίζουν, κι ακόμη λιγότεροι μπορούν να εκτιμήσουν
Τι κι αν η Ασκητική ξεκινάει θυμίζοντάς μας ότι σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος, ένα μοναχικό μονοπάτι απο την Μήτρα στο Μνήμα, απο την μια άβυσσο στην άλλη, ενα διαρκές κονταροχτύπημα του ανήφορου προς τη ζωή και την αθανασια, και του κατήφορου προς την ύλη, τη φθορά, το θάνατο
Για τους πιο πολλούς είναι πιο βολικό να τα πασαλείβουμε όλα αυτά, πίσω απο μια πολύχρωμη βιτρίνα, ένα πολύχρωμο φανταχτερό ριχτάρι που κρύβει όπως όπως μια παλιά σαπισμένη πολυθρόνα, που προτιμάμε να αγνοούμε την ύπαρξή της, αλλά κάπου ξέρουμε ότι είναι αδύνατον να ξεφορτωθούμε και σίγουρα κάποτε θα αντιμετωπίσουμε
Και η απατηλή εφήμερη λύτρωση απο όλα αυτά είναι... η φτήνεια, η έκπτωση, η φαυλότητα, η προχειρότητα, το κυνήγι του τελευταίου bluetooth, του πιο γυαλιστερού μοντέλου της πιο ψεύτικης πλατιναρισμένης κορδέλλας, που πολεμάει να στολίσει "την Ζωή την άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου."
Το μόνο που θα είχα να αλλάξω σε όσα έκαναν οι φίλοι μας είναι ο τρόπος: η ένωση με το άρρητο απαιτεί ιεροτελεστία, διαδικασία, ενσυνείδητη κάθαρση, πνευματική ανάταση και υλική τελειότητα: ίσως στις πλαγιές του Ταύγετου, στις όχθες του Σουνίου, σε ένα αγιοπελαγήτικο ξημέρωμα ή σε μια κατασκότεινη νύχτα κάτω απο το χλωμό φως της Σελήνης...
Πάντως σίγουρα όχι σε ένα μπαλκόνι, σίγουρα όχι σε μια γέφυρα, γυρνώντας με το αμάξι σπίτι ένα πρωινό, σίγουρα όχι σαν μια καθημερινή ρουτίνα.
Να αποχαιρετίσω και εγώ τον μεγάλο κωμικό, που είχα ακούσει πριν λίγα χρόνια να δηλώνει "έχω μετανιώσει για όλες τις δουλειές μου." Αναρωτιέμαι πόσει άλλοι έχουν σήμερα τόση σεμνότητα και ήθος.
Όταν πρέπει να διαβεβαιώνουμε προς ανα πάσα στιγμή και προς πάσα κατεύθυνση πόσο αλάνθαστοι, έξυπνοι και ικανοί είμαστε
Σωτήρη, νιώθω ήδη μοναξιά
Χμ...
Για τις τελευταίες σας ώρες προτείνουμε: πλαγιές του Ταϋγέτου, βράχους του Σουνίου, αιγαιοπελαγίτικα ξημερώματα και νύχτες με σεληνόφως.
Αφεθείτε στις έμπειρες φροντίδες μας.
ΕΝΩΘΕΙΤΕ ΜΕ ΤΟ ΑΡΡΗΤΟ
ΦΥΓΕΤΕ ΜΕ ΣΤΥΛ
www.xeprovadisma.com
(Αν αλλάξετε γνώμη μείνετε στα καλύτερα resorts στα ανωτέρω μέρη - εκεί θα δείτε φροντίδες)
All around οι τέσσερις ύστερα
Οι τρεις οι δυο κι ο ένας l unique le solitaire
Le marie a vie a sa cigarette μπροστά σ έναν εξώστη επάνω στην
Μεσόγειο
Και με μια κούπα έννοιες δύσκολες κι εύγευστες come i fichi
la matina
Μετρά εκείνο που μένει. Το ίδιο που δεν βρίσκεται ποτέ μέσα στο
άθροισμα
Μπορεί μ ευθείες να χαράζεται ο Μεσημβρινός αλλ΄
Η αλήθεια πάντοτε με τεθλασμένες. Λιγότερο από νου και
περισσότερο από
Χουν είναι η δεύτερη και η τρίτη μέσα μας υπόσταση.
(Απόσπασμα από το "Μαρμάρινο τραπέζι" του Ο.Ελύτη από τη συλλογή "Δυτικά της Λύπης" Εκδ. ΙΚΑΡΟΣ)
Σ ευχαριστώ ζάρα μου που μ ευχαριστείς (κοκκινίζω) αλλά δεν θα την δεχτώ γιατί αν το κάνω σ έχω ικανό ν αλλάξεις πάλι το μπλογκ μας! Και δεν είμαι τώρα για μετακομίσεις πάλι...
Ζάρα δεν ξέρω... Φαντάζομαι υπάρχουν στιγμές για το "μπέηκον" και στιγμές για την "Καμπότζη". Το θέμα είν αι πόσο χρόνο τους αφιερώνεις (στο μπέηκον συμπεριλαμβάνω και το χέσιμο!) Πάντως νομίζω φίλε ζάρα ότι θα ήταν απαραίτητο μιας και το έφερε η κουβέντα να αφιερώσεις εσύ ένα ποστ σε αυτόν τον καθηγητή. Να αναφέρεις το όνομά του -δεν χρειάζεται να συμφωνούν όλοι με τις ιδέες του- και την δράση του. Και σίγουρα να αναφερθείς στο (εντυπωσιακό;) τέλος του. Περιμένω...
Ο Μουστάκας ήταν ένας "τρελός" με κύρος και αξιοπρέπεια. "Ο τρελός του χωριού" στον κακογιάννη που έγινε "ο ενοχλητικός της πόλης"...
Ιππόναξ αν είσαι τουριστικός ατζέντης ή μεσσίτης βάλε καμιά διαφήμιση και ρίξε κανα φράγκο γιατί καλή η κουβέντα αλλά να λαδώσουμε και το εντεράκι μας... Καλώς τον.
"... σταμάτα λίγο τον χρόνο να σκεφτώ"!
Όπως έλεγε και το παλαιό σύνθημα: "σταματήστε την γη να κατέβω"...
Tα σβήσαμε τα φώτα για 10 λεπτά.
Απο τον κεντρικό διακοπτη έτσι ώστε η ενέργεια να μείνει χωρίς ουτε ενα τόσο δα παραθυράκι να μπει στο σπίτι.
Η γειτόνισσα με ρωτησε αν έχουμε διακοπή.
Της εξήγησα και κούνησε το κεφάλι της με απορία.
Εμεις ωστόσο είχαμε το άλλοθι μας...
ralou,
καλό σαν χειρονομία το κατέβασμα του διακόπτη. Οπως όμως φωνάζει καθημερινα ο Σκαι, για τις 500 βιομηχανίες του ρυπαίνουν τον Κηφισσό κανείς δεν κάνει τίποτα.
dodo,
να ζητάει κάποιος με το δικό σου intellect χρόνο να σκεφτεί, μόνο σαν φιλοφρόνηση για τον mazdoc μπορώ να το εκλάβω.
ipponax,
και τα κουνούπια! να πεις στα resorts να κάνουν κάτι για τα κουνούπια! απο το τελευταίο φύγαμε σκαμένοι!
mazdoc,
Δηλαδή να αναβάλω την μετακόμισή μας στη lismosini.blogspot.com ??? Πραγματικά νομίζω ότι ξέρουμε τόσο λίγα για την κόρη του Κρόνου και της Ρέας, πέμπτη σύζηγο του Διός και μητέρα των 9 μουσών ώστε είναι πολύ νωρίς για να την εγκαταλείψουμε... Που ξέρεις, αν βοήθησε τον Πυθαγόρα, μπορεί κι εμάς να μας φωτίσει να πάψουμε να λέμε για Ταύγετους και Σούνια.
Όσο για τον καθηγητή ξέρω τόσο λίγα... Αυτό το μέσο (το blog) που επιτρέπει στον καθένα να γράφει για ότι του έρθει στη γκλάβα χωρίς ίσως να γνωρίζει σε βάθος τίποτα, καμιά φορά μου φέρνει εμετό.
ραλού, η γειτόνισσα θα κουνάει με την ίδια απορία το κεφάλι της για τα όσα περίεργα θα βλέπει να συμβαίνουν γύρω της στη φύση. Τουλάχιστον για την διακοπή -κλείσιμο διακόπτη- έχει εσένα να της εξηγήσεις για τα άλλα ποιός θα της εξηγήσει;
ντόντο το θυμάμαι αυτό το σύνθημα...
Εμένα μου φερνει εμετό μια λίμνη αίματος και σπαρμένα κομμάτια μυαλού και ένα χέρι βγαλμένο από τον ώμο και ένα κλαρί λεμονιάς στην μέση!
επίσης μου φέρνει εμετό το πολύ φλέμμα που βγάζω (σόρυ κι όλας για την αηδία που προκαλώ) επειδή έκοψα το κάπνισμα! Έχω τα νεύρα μου, είμαι σε υπερένταση, ταυτόχρονα έχω μια υονηλία γενικά δεν ξέρω τι μου γίνεται... αλλά μου αρέσει πολύ!!!
bye bye love, bye bye happiness,
hello lonelyness I think I m gonna die
Επειδή είστε φιλόξενοι εδώ, παίρνω το θάρρος να επανέλθω:
Ζαρατούστρα,
έγραψες γιά "το κυνήγι του τελευταίου bluetooth" και δεν απέφυγα να θυμηθώ ότι σε άλλους πολιτισμούς οι γενναίοι πολεμιστές κρεμούσαν στον λαιμό τους φυλαχτό τα δόντια τών άγριων θηρίων που είχαν οι ίδιοι κυνηγήσει- και σκοτώσει...
mazdoc,
i don't think you gonna die yet, τώρα που έκοψες το τσιγάρο. ;-)
Δημοσίευση σχολίου