Κεφαλόπουλα απο την τράτα μαζί με κατακόκκινες ντομάτες ορεινής Ναυπακτίας, χοιρινά με ανανά, μαζί με παγωμένες μπύρες δίπλα σε παραλία με λίγους φίλους. Κουβέντες για το μυστικό όπλο του Κωστάκη: το Γιωργάκη, την εσπευσμένη επιστροφή Λαλιώτη, ακόμη και με χωρίς ακόμη θεσμοθετημένο όργανο, τις υπόγειες διαδρομές Σοφοκλή Πρυνιωτάκη και Νίκου Κουρή, και την άξια πορεία της Δανιηλίδου στους 16....
Πόσο αδιάφορα ακούγονται όλα αυτά όταν εχεις βρεθεί ολομέτωπος με εκείνη... Ψηλά, κοφτά ζυγωματικά, γεμάτο οβάλ-μακρύ πρόσωπο, ειρωνικά ανατολικά μάτια, μαλλιά δεμένα σε άπειρες μικρές τούφες, θα μπορούσε να είχε μολις βγει απο ενα defile, αν δεν είχε υπέροχο απατηλό στήθος που οδηγάει σε 2 επιθετικά φτερά, πόδια λέαινας, αληθινά και άγρια γαντζωμένα στο έδαφος, μαζέυοντας δυνάμεις ανά πάσα στιγμή έτοιμα να ορμήσουν, και μια ουρά φιδιού, που φανερώνει το κέντρο της νόησης και της επιθυμίας της...
Πρώτη φορά μάζεψα πράγματα για την αρχετυπική Σφίγγα, το αιμομικτικό σύμβολο-τέρας που κοσμούσε την είσοδο των Θηβών (όπου την σκότωσε ο Οιδίπποδας), την είσοδο των Δελφών, αλλά και την Δήλο και αμέτρητα άλλα μέρη, ιερά ή όχι.
Ο λόγος; Οι Έλληνες θεοποιούσαν τα πάθη της ψυχής και τα είχαν πάντα μπροστά τους, σε μέρη πελώρια και πανθορούμενα - για να θυμίζουν στο διαβάτη ότι η πλάνη μιας Σφίγγας ή το τραγούδι μιας Μέδουσας ενυπάρχει στα πάντα - και σε όλους - και η παράδοση σε αυτές είναι γλυκιά και εύκολη...
"Πάει, το παιδάκι μου, τρελλάθηκε τελείως, που θα βρω εδώ παπά να το διαβάσει;" αναρωτήθηκε αγανακτισμένη η Β. όταν της εξήγησα τον θείο ρόλο των αρχετυπικών συβόλων.
"Πλανερή γυναίκα, πόσο λίγο διαφέρεις" απάντησα με οδύνη... συνειδητοποιώντας για πρώτη φορά ότι και εκείνη μοιάζει υπερβολικά στην Σφίγγα, ευτυχώς μόνο οπτικά, μήπως όμως πάντα κουβαλούσα αυτό το είδωλο αρχετυπικά αποτυπωμένο στο προσωπικό μου ασυνείδητο... Όσο το ψάχνω, τόσο πιο πιθανό το βρίσκω.
Το άλλο πρωί (ΜΑ ΤΟ ΘΕΟ, ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ) μια πελώρια σφίγγα επιτέθηκε στο δωμάτιό μας, χτυπούσε τα παράθυρα, τις σίτες, τα παντζούρια. Όσο την έδιωχνα τόσο επέστρεφε με καταστροφική μανία. Το σημάδι, είναι πιο πολύ απο ορατό, οι Δελφοί δεν απέχουν πολύ, τα ενεργειακά κέντρα οδήγησαν τον απεσταλμένο του Θείου Τέρατος στο κατώφλι των ασεβών, τους λυπήθηκε όμως αφού ένας σεμνός ικέτης τελευταία στιγμή έδειξε ειληκρινή μετάνοια.
Έκτοτε (προχθές) αποφάσισα να γίνω απόστολος της αρχετυπικής Σφιγγός και να διακονώ στο όνομά της την πλάνη, την απώλεια, την γλυκειά φυγή σε έναν άλλο καλύτερο κόσμο.
Δευτέρα 11 Ιουνίου 2007
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
9 σχόλια:
Πόλλες φορές μας συμβαίνουν πράγματα -που δεν τα παρατηρούμε (καμιά φορά δεν είμαστε ικανοί να το κάνουμε)- που σχετίζονται με γεγονότα και καταστάσεις που αν τα προσέχαμε θα βλέπαμε -θα μας ήταν φανερά- πράγματα που δεν θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε. Είναι σημαδια που ξεκινούν αιώνες πίσω σε εποχές που άλλες γνωρίζουμε και άλλες καθόλου.
Αυτό άλλοι το πιστεύουν και άλλοι όχι. Εμένα προσωπικά μου συνέβει κάποτε ένα γεγονός (ένα σημάδι;) που από εκεί που κοροίδευα κάτι τέτοιες απόψεις, τελικά πλέον πιστευω ότι μπορεί και να συμβαίνουν. Τουλάχιστον έχω ανοίξει το μυαλό μου σε αυτά τα γεγονότα.
Πιστευω πως τέτοια πράγματα ή τα πιστευεις είτε όχι, αλλά ποτέ δεν θα βρεις λογικές αποδείξεις.
Πες μου όμως κάτι: τα κουνούπια που μας επιτέθηκαν (στην κυριολεξία) τι είναι; Από που έρχονται και τι θελουν να μας πουν; να μας προειδοποιήσουν μήπως για κάτι; να μας αποτρέψουν από κάτι;
Εγώ απλά πιστευω πως είναι όσοι δυνοπάθησαν στο παρελθόν από τις ηλίθιες εφηβικές πλακίτσες μας! Η εκδίκηση τους!!!
Καλημέρα
Καλησπέρα ακριβέ μου Mazdoc,
Είσαι αφέντης της κάθε σου μέρας, κανεις τις επιλογές σου και διαλέγεις τα μονοπάτια σου, αλλά, κάνοντας ένα βήμα πίσω, παίρνοντας μια αναπνοή και κοιτάζοντας διαφορετικά, ανακαλύπτεις βαθμιαία τον υπόγειο ρυθμό των πραγμάτων: οι άνθρωποι τελικά συμπεριφερόμαστε έτσι και όχι αλλιώς, οι δουλειές, οι σχέσεις, η καθημερινότητα τελικά βγαίνει απο την πλύση ούτε αστραφτερή μα ούτε και λασπωμένη... μια θαμπάδα όμως, σίγουρα την έχει.
Αν αυτή τη θαμπάδα την πεις Τύχη, Αστρολογία, Ηθική, Σφίγγα ή Παναγία, λίγη διαφορά έχει.
Για μένα, πίσω απο όλα αυτά κρύβεται η Ανάγκη, που ορίζει θεούς και ανθρώπους. και που αργά ή γρήγορα, ξέρει να περνάει το δικό της.
Όσο για τα σημάδια που αφήνει, νομίζω ότι είναι περισσότερα απο όσα μπορούμε ή θέλουμε να προσέξουμε.
Τα κουνούπια είναι οπωσδήποτε απεσταλμένοι της Κυρα-Αντωνίας, που ακόμα και μετά απο 20 χρόνια δεν πρέπει να έχει ξεβρωμήσει το τρίκλινό της απο εκείνο το φαρμακερό τριήμερο στις Σπέτσες.
Γεια σας και χαρά σας!!!!!!
Τι βλέπουν τα ματάκια μου;
Τι σφίγγες;τι κουνούπια; τι Σπέτσες;
Καλέ σας έχει βαρέσει ο ήλιος κατακέφαλα; Και πού να πλακώσουν οι ζέστες!!!!
Εδώ ο κόσμος χάνεται κι εσείς ασχολείστε με Σφίγγες; (Βtw Ζάρα σε σένα μίλησε κιόλας;)
Και μιας και βρήκα χώρο να σας πω κι εγώ τον πόνο μου και τον βαθύ προβληματισμό μου;Πού οδεύουμε ως κοινωνία σύντροφοι; Πώς μεγαλώνουμε έτσι τα παιδιά μας; Με τι αρχές, με τι αξίες, με ποια πρώτυπα; Είναι δυνατον τα παιδιά μας να ΜΗΝ ξέρουν τον Απόστολο Γκλέτσο; Μα ούτε καν ως όνομα; Είναι δυνατό στο file celebrities: Απόστολος να έχουν συγκρατήσει στον σκληρό τους δίσκο μόνο τον Τότσικα (αν το γράφω σωστά);
Είναι δυνατόν με όλα αυτά εσείς προφήτα μου να εξακολουθείτε να κοιμάστε τα βράδια και να χρειάζεται μια Σφίγγα να διακόψει τον ύπνο σας και μάλιστα μετά την ανατολήn του ηλίου;
Τα σέβη μου!
Αμυμώνη και εμένα μου αρέσει ο Ιονέσκο, ο Μπέκετ, ο Μπουνιουέλ...
Καλημέρα
αμυμώνη,
διαβάτη προσκυνητή, ναύτη πελαγίσιε, σκαπανέα του Λαβύρινθου, φοβάμαι ότι κι εσένα σε κυβερνάει η Σφίγγα, είναι δυνατόν καλοκαιριάτικα να οράσαι τον Γκλέτσο;
μαζντοκ,
το ξαναλέω: πάμε παρέα σε έναν άλλο καλύτερο κόσμο, όπως τον σκιτσάρουν αυτοί που λες.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΆΜΕ;(!)
Χειρότερα δεν θα είναι σίγουρα!
Πριν φύγουμε θύμησέ μου να κάνω κ/δάκτυλο σε μερικούς...
(Γκλέτσο, γκόου σκρου γιορσελφ με τον σφυροδρέπανο και να φωνάζεις "τι μου κάνεις στάλιν"!)
Το δελφικό τοπίο παραμένει ιερό, λοιπόν...
Δημοσίευση σχολίου