«Φοβηθείτε
αν θέλετε να σας ξυπνηθεί
το ένστικτο του Ωραίου
ή αν όχι
τότε μια που ζούμε στον αιώνα της φωτογραφίας
ακινητήστέ το: αυτό που δίπλα μας
ολοένα μ’ απίθανες χειρονομίες δρα:
το Ασύλληπτο!
δύο χέρια ωραία γυναίκας
που να ’χουν εξοικειωθεί
με τ’ αγριοπερίστερα
ένα σύρμα που οι αναμνήσεις του
όλες να ’ναι από ρεύμα ηλεκτρικό
κι ανύποπτα πουλιά
μια κραυγή που να μπορεί
να θεωρηθεί ότι έχει
αιώνια επικαιρότητα
το παράλογο φαινόμενο
της ανοιχτής θαλάσσης.
Θα ’χετε καταλάβει βέβαια τι εννοώ.
Είμαστε το αρνητικό του ονείρου
γ’ αυτό φαινόμαστε μαύροι
κι άσπροι και ζούμε τη φθορά
πάνω σε μιαν ελάχιστη πραγματικότητα....»
(ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
λόγος περί κάλλους)
Παρασκευή 15 Ιουνίου 2007
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
11 σχόλια:
Σωτήρια η ποίηση.
Καλη και σωτήρια η ποίηση αλλά ωραίος κι ο Ελύτης...
Δεν ξέρω τι απο τα δύο είναι πιο σωτήριο: η ποίηση σαν κείμενο, ή ο αναγνώστης που βρίσκεται στην κατάσταση εκείνη που θέλει απο αυτή να νιώσει κάτι.
Καλημέρα.
Καλέ μου ζάρα νομίζω ότι το έθεσες πολύ σωστά! Για μένα είναι και τα δυο αλλά με απαραίτητη προυπόθεση να ισχ΄τει το δεύτερο.
Το ποίημα του ελύτη που απόσπασμά του έγραψα στο παραπροηγούμενο ποστ είναι όντως ένα καταπληκτικό ποίημα από την σουρεαλιστική φάση του ελύτη.
Θα μπορούσα να το είχα διαβάσει, να μην καταλάβαινα τίποτα, να μην μου έλεγε τίποτα, να μην με άγγιζε και να έλεγα "τι μαλακίες είναι αυτές που γραφει ο ελύτης. Καλός σαχλαμάρας και αυτός"! Και να το προσπερνούσα. Όπως συμβαίνει φυσικά με πάρα πολλά ποιήματα -τα περισσότερα.
Όμως, το συγκεκριμένο ποιημα όταν το διάβασα -τυχαία- ήμουν σε συγκεκριμένη φάση, κάτω από συγκεκριμένη συναισθηματικ[η πίεση, που κάθε λέξη του ποιήματος, κάθε φράση και κάθε εικόνα, αποκτούσε ξεκαθαρο νοημα μεσα στο μυαλό μου, με γέμιζε συναισθήματα, με άγγιξε! Είναι ένα από τα καλύτερα μου ποιήματα και όποτε το διαβάζω ανατριχιάζω, καμιά φορά βουρκώνω...
Αυτή είναι η δύναμη του ποιήματος. Το ίδιο ποιημα για κάποιον είναι μια μαλακία και για καποιον άλλο οτι πιο δυνατό και όμορφο... Είναι μια δυναμική που ισχύει αναλογα με τον ανθρωπο...
beauty is in the eyes of the beholder
ακριβώς! Μα τι ωραία που τα λες!...
Αυτό στο οποίο συμφωνούμε δεν είναι παρά η άποψη του Κάντ - ότι δηλαδή ωραίο είναι κάτι κατά την άποψη του θεατή ωραίο - σύμφωνα με την παιδεία, τις παραστάσεις και το γούστο του.
Για αιώνες όμως η κρατούσα αντίληψη ήταν αυτή των πυθαγορείων - ότι ωραίο είναι ένα αρχέτυπο - οι αρμονικές συγχορδίες μίας κιθάρας - η χρυσή τομή που λογίζει την Ακρόπολη.
Τι θέλω να πω; Οτι το αν κάτι είναι ωραίο είναι υποκειμενικό, είναι χμμμμ και αυτό υποκειμενικό!
Τώρα μάλιστα! Με κόλλησες στη μάντρα! (με το που είδα την λέξη "των πυθαγορείων" ήξερα πως οι λέξεις που θα ακολουθήσουν θα είναι αποστομοτικές...
Καλέ μου ζάρα απλά μια παρένθεση για να σου πω οτι καλά τα λες για την υποκειμενικότητα της τέχνης και του να κρινεις την τέχνη μόνο που το κόμεντ μου δεν είχε καμία (μα καμία;) σχέση με αυτό που λες οπότε και δεν είναι δυνατόν να συμφωνούμε... Ή για να το θέσω σωστότερα τυπικά μιλάμε για το ίδιο πράγμα ουσιαστικά για κάτι τελείως διαφορετικό. Μα ναι όλα, τα πάντα είναι υποκειμενικά. Το θέμα είναι η δυναμική που έχει ένα έργο σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε συγκεκριμένη ψυχική και συναισθηματική κατασταση. Αναγφέρομαι δλδ σε αυτό που κάνει την τέχνη υποκειμενική;
Βλέπεις μια ταινία 5 φορές σε διάστημα 10 ετών και όλες τις φορές το βρίσκεις μια πατάτα. Μια μερά μετα από 10 χρόνια κι ενω περνας μια συγκεκριμενη φαση και βρίσκεσαι σε συγκεκριμένη συναισθηματική κατασταση βλέπεις τυχαία πάλι την ταινία και την βρίσκεις καταπληκτική. Σε αγγίζει, για πρώτη φορά, τόσο πολύ! Για αυτό το πράγμα μιλάω...
Αν θ8ελεις να το θέσουμε επιστημονικά και φιλοσοφικά όπως ε΄κανες κι εσύ μιλάω για τις μεταβλητές συνθήκες που καθορίζουν την υποκειμενικότητα της κρίσης ενός εργου που παράλληλα αποτελούν την ίδια την δυναμική του έργου. Αυτό βέβαια είναι μια απλοποιημένη ανάλυση γιατί υπάρχει η αισθητική, η κοινωνική προσέγγιση, υπόβαθρο και τοσα άλλα στοιχεία που καθορίζουν την δυναμική ενός έργου...
Καλημέρα
Νομίζω μιλάμε για το ίδιο πράγμα.
Απλά λέω ότι όσα λες είναι η δική σου οπτική γωνία.
Κάποιος άλλος μπορεί να υποστηρίξει ότι εάν η ταινία έχει αυτή τη φόρμουλα, αισθητική, υπογραφή κλπ. ΤΟΤΕ ΣΙΓΟΥΡΑ είναι καλή.
Και, απο μια οπτική γωνία, δεν θα έχει άδικο.
Όσο περισσότερα βλέπω/ακούω κλπ., τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ την άγνοιά μου και τις περιορισμένες μου δυνατότητες- αλλά δεν πειράζει...
(Σκεπτόμουν πολιτισμούς μέ τους οποίους δεν έχω εξοικείωση και γι' αυτό η τέχνη τους δεν με ευχαριστεί).
Δημοσίευση σχολίου