Την Τετάρτη η ομάδα μου, ο Ολυμπιακός, έχασε στο μπάσκετ από τον Παναθηναικό και μαζί το Πρωτάθλημα. Παρά την ήττα, όμως, ένιωσα μια τεράστια ανακούφιση. Τα πάντα έμειναν εκεί που τα άφησα. Όλα ήταν ίδια, σαν τον παλιό καλό καιρό! Και άτομα σαν κι εμένα οι μεγάλες αλλαγές μας κάνουν να νιώθουμε ανασφάλια...
Στο ποδόσφαιρο, για παράδειγμα, οι διοικητικές αλλαγές, η ανανέωση της ομάδας, ο νέος χλωοτάπητας της Λεωφόρου, ο υποβιβασμός του Αιγάλεω και του Μπάρμπα Θωμά, ο Τζίγκερ στην προεδρία της σουπερλίγκας, ο Σωκράτης που ρίχνει (σιγά σιγά) τον εγωισμό του και τόσες άλλες αλλαγές, είναι φυσικό να με κάνουν ανασφαλή... Πολύ ανασφαλή!
Με μεγάλη μου, όμως, χαρά είδα αυτές τις ημέρες των πλέϊ οφ στο μπάσκετ οτι εκεί τα πράγματα παραμένουν ίδια με τότε...
Τότε, που από την μια πλευρά ήταν ο νιούφης ο Σωκράτης με μοναδικό του μότο "ο Ολυμπιακός πρέπει να παίρνει όλα τα πρωταθλήματα" και κίνητρό του να ανεβάσει το μπάσκετ της ομάδας για να τον υποδεχτούν στο ποδόσφαιρο ως μεσία, κάτι που έγινε. Δίπλα του ο Σαλονίκης (ή και Ορέστης Μακρής). Τόσο φανατικός και θολομένος που (λέμε τώρα) θα έριχνε και δηλητήριο στο νερό αντιπάλου! Πίσω τους ο Γιάννης Ιωαννίδης και ο Γιάννης Γιαννάκης... Πίεση στους (φίλους και εχθρούς) διαιτητές, πίεση στους παίκτες, στους δημοσιογράφους, σε ότι κινείται και κρατάει πορτοκαλί μπάλα με σπιριά!
Από την άλλη μεριά ήταν ο Θανάσης -γνωστός για την θητεία του στο ποδόσφαιρο (κύπελλο) επί βαρδινογιαννισμού, τότε που ο Παναθηναικός έπρεπε να παίρνει το Κύπελλο από Αύγουστο -μην κουραζόμαστε- και χωρίς παιχνίδια! Ο Παυλάκης (.........) και ο μέγιστος δικηγόρος των φτωχών (μπου χαχαχα) Μπαλτάκος, αντίπαλο δέος του Γιαννάκη!
Οι δημοσιογράφοι μοιρασμένοι, οι χορηγοί ακριβοδίκαιοι, οι στρατοί (7 και 13) πανέτοιμοι για μαχαιρώματα. Για όσους γνωρίζουν η μεγάλη βεντέτα Ολυμπιακών και Παναθηναϊκών, με μαχαιρώματα και σφαγές, ξεκινάει από τότε, από την Σαραγόσα. Εκείνες τις όμορφες καλές μέρες που τα επεισόδια γίνονταν με τις ευλογίες των προέδρων, καμιά φορά τα ξεκινούσαν και αυτοί για να επιταχύνονται οι διαδικασίες!
Και καταλήγω...
Με μεγάλη, λοιπόν, χαρά είδα στον (μπασκετικό) Παναθηναϊκό να μην έχει αλλάξει τίποτα. Καταλαβαίνω ότι δέκα χρόνια τώρα το ελληνικό μπάσκετ υπάρχει επειδή υπάρχει ο Παναθηναικός, επειδή οι αφοί Γιαννακόπουλοι γουστάρουν και τα σκάνε στο μπάσκετ, επειδή αγωνιστικά είναι μια από τις καλύτερες στην Ευρώπη και σίγουρα η καλύτερη στην Ελλάδα.
Τα τελευταία 10 χρόνια οι μπασκετικοί δημοσιογράφοι θα ηταν στην ανεργία αν δεν ήταν ο Παναθηναικός, το ίδιο τόσοι και τόσοι "υπάλληλοι" που ασχολούνται με το άθλημα.
Έτσι, με χαρά, παρακολουθήσαμε όλες αυτές τις ημέρες, από την πλευρά του Παναθηναικού, τον πάγκο να ασκεί πιέσεις σε διαιτητές και γραμματεία, τους παίκτες αγριεμένους να μην παίρνουν φάουλ ενώ αντίθετα οι αντίπαλοι να φεύγουν ένας ένας χωρίς να ακουμπούν παίκτη, τους διαιτητές να σφηρίζουν "το ψωμί τους" και τους δημοσιογράφους να μην λένε τίποτα υπερασπιζόμενοι φυσικά και αυτοί "το ψωμί τους" εδώ και 10 χρόνια. Το αποκορύφωμα ήταν στο ημίχρονο του 5ου και τελευταίου αγώνα όταν μπήκαν στο γήπεδο τα αγαπημένα αδελφάκια συνοδευόμενα από τον αντίστοιχο "τσουκαλά" του παναθηναικού και άλλους 15-20 περίεργους τραμπούκους κάφρους και ενώ το παιχνίδι πήγαινε στα ίσα. Την έπεσαν στους διαιτητές και στη γραμματεία με απειλές, βρισιές και μπουνιές χωρίς να τους σταματήσει κανείς κι ενώ οι άλλοι του Ολυμπιακού ήταν στα αποδυτήρια. Φυσικά τα γεγονότα τα κατέγραψαν οι κάμερες και οι φακοί, και κάποιοι δημοσιογράφοι τα ανέφεραν. Αλλά οι μπασκετικοί δημοσιογράφοι, αυτοί που έχουν το άθλημα στα χέρια τους (Συρίγος, Σκουντής, Χατζηγεωργίου, κ.α.) δεν είπαν τίποτα. Δεν υπάρχουν πουθενά, δεν είδαν τίποτα. Τους καταλαβαίνω. Θα χάσουν το ψωμί τους οι άνθρωποι...
Όπως και να χει εγώ είμαι χαρούμενος που το μπάσκετ έμεινε εκεί που ήταν πριν 10 χρόνια. Το μόνο που άλλαξε είναι τα τρόπαια που έχει προσθέσει ο Παναθηναικός (άλλωστε το ίδο συμβαίνει και στο ποδόσφαιρο εδώ και 30 περίπου χρόνια). Μπράβο του και του χρόνου με Σαλονίκη και Γιαννάκη...
5 σχόλια:
Πολλοί μου λένε συχνά "έτσι είναι η ζωή, τι περίμενες; συμβιβάσου, ό,τι μπορείς να αλλάξεις αλλαξέ το, ό,τι δεν μπορείς να αλλάξεις δέξου το και ψάξε να βρεις τη διαφορά"
Και έχουν δίκηο.
Για το αγωνιστικό μέρος, έχω να πω ότι τα ρσενικά στους δρόμους είχαν εξαφανιστεί τόσο πολύ την Τετάρτη απόγευμα, που ήμουν σίγουρος, κατηφορίζοντας προς κέντρο, ότι μάλλον γενική επιστράτευση έγινε.
Κάποιοι άλλοι μου λένε να μην ψάχνω ποτέ το πως και το γιατί, αλλά να κρίνω πάντα απο το αποτέλεσμα... αν έκανα αυτό και στον τελικό μπάκετ, θα έλεγα ότι αφού το γουστάρουν τόσο πολλοί αυτό το πανηγυράκι, καλό θα είναι.
Τέλος.
Έμαθα πολλά από το άρθρο, ευχαριστώ!
Και με συγκίνηση είδα το όνομά μου στην... μαρκίζα! Ευχαριστώ ΚΑΙ γι' αυτό! ;-)
Σήμερα ζάρα δεν θα διαφωνήσουμε γιατί το έπιασες το ποστ όπως έπρεπε να το πιάσεις! Ίσως επειδή δεν είσαι φανατικός και γενικά δεν έχεις φανατισμό μέσα σου (όπως εγώ για παράδειγμα) και μπορείς να δεις τα πράγματα αποστασιοποιημένα, ίσως γιατί δεν έχεις εμπάθειες...
Αλλά κι εγώ, που είμαι φανατικός δεν ήθελα να μιλήσω αυτή τη φορά στενόμυαλα.
Ναι, λοιπόν, καλέ μου ζάρα γι αυτό μιλάω στο ποστ. Για τις επιλογές που έχουμε αν είμαστε φίλαθλοι του μπάσκετ ή του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα. Τις επιλογές που μας δίνουν ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναικός, οι δημοσιογράφοι και όσοι βγάζουν το ψωμί τους από αυτά.
Οι επιλογές είναι φανερές:
Θα σας γαμήσουν ή θα τους γαμήσετε ή θα γαμηθείτε ή να πα να γαμηθούμε όλοι μαζί!
Αυτά!
Φίλε ντόντο κανονικά θα έπρεπε να είσαι ακόμα πιο πάνω από την μαρκίζα! Κάτι σαν συναυλία που συμμετέχει ο Νταλάρας...
Αλλά βρε ζάρα ξέχασες να πεις το σπουδαιότερο για τον ντόντο. Ότι είναι ήρωας!
Κάθε μέρα μπαίνουν στο μπλογκ μας εκατοντάδες αναγνω΄στες αλλά κανείς δεν γράφει τίποτα. (το ότι μπαίνουν εκατοντάδες το γνωρίζουμε γιατί τους βλέπουμε στα στατιστικά και βλέπουμε επίσης και ποιοί ακριβώς μπαίνουν και πόσο κάθονται -και τι νιώυθουν!!! πλάκα κάνω αυτό δεν το βλέπουμε το νιωουμε απλώς...)
Εσύ ντό ντο είσαι ο μοναδικός που μας γράφει και μας κάνει να μην νιώθουμε μόνοι μας σε τούτο τον μάταιο κόσμο. Και προσωπικά μου βγάζεις μια ευγενια, μια πραότητα και μια σοφία μετριοπάθειας, ταπεινότητας και αξιοπρέπειας!
Ειλικρινα σου μιλάω μου αρκεί (με την αρχαία ελληνική έννοια που σημαίνει "με γεμίζει") να μιλάω μέσα από αυτό το μπλογκ μόνο με τον ζάρα αλλά τώρα πια γουστάρω να μιλάω και μαζί σου και να είσαι ο "νταλάρας" του μπλογκ μας! Με τον όρο φυσικά ότι δεν θα σταματήσεις ποτέ να μας προσφέρεις τόσο γεναιόδωρα τα πανεμορφα και καταπληκτικά σκίτσα σου από το δικό σου μπλογκ!!!
καλό κουράγθιο με τις ζέστες...
Γουργουρίζω από ευχαρίστηση... ;-)
Να πετάξω κι εγώ τη δική μου δεκάρα στη λίμνη της μεγάλης καρδιάς του Dodou, και να παραφράσω τον ποιητή, λέγοντας "άμα σε διαβάζει ένας Dodos, είναι σαν να σε διαβάζει ολόκληρη η blog-οσύνη."
Έχεις νιώσει ποτέ Mazdoc ότι o λόγος κάποιου είναι τόσο ώριμος, βαθύς και γλυκός, τόσο ώστε να εύχεσαι να μην τον γνωρίσεις ποτέ απο κοντά, γιατί η φθαρτή εικόνα του θα μειώσει την Θεία (γιατί όχι, όλοι είμαστε φορείς, κι ας μην το ξέρουμε) πνοή του; Είμαι σίγουρος ότι ναι, σαν άνθρωπος του πνεύματος που είσαι και δίνεις αξία σε μικρές μικρές λεπτομέρειες. Εγώ κάτι τέτοιο έχω με το Dodo, κι εύχομαι να το καλλιεργήσω!
Mazdoc, είναι υπέροχο συναίσθημα ο φανατισμός για κάτι, κάνει το αίμα να κυλάει, τους κροτάφους να χτυπάνε σα πιστόνια μιας πελώριας ατμομηχανής.
Απο τον καιρό όμως που με πήγες σχεδόν με το ζόρι σε ένα παιχνίδι του Θρύλου (με την Καραϊόβα; το 1985;) κατάλαβα ότι αυτό δεν θα το νιώσω ποτε, τουλάχιστον όχι έτσι. Συνθήκες τριτοκοσμικές, κερκίδες διαλυμένες, οπαδοί σα πρόσφυγες κλεισμένοι σε αμπάρια που βγαίναν για πρώτη φορά στον ήλιο, παίκτες να κοιμούνται όρθιοι και να ορμάνε για ξύλο απο μπουλούκι σε μπουλούκι...
Κάτι δε θα κατάλαβα απο τη συγκίνηση του παιχνιδιού.
Ευτυχώς δε ξαναπήγα ποτέ σε ματς απο τότε.
Δημοσίευση σχολίου