Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η μάχη μεταξύ Δημιουργού και Εωσφόρου είναι αδιάκοπη. Κάποιοι άλλοι λένε ότι έχει απο καιρό τελειώσει.
Πραγματικά πάντα πίστευα ότι αυτή η μάχη έχει απο καιρό κριθεί. Και μόνο απο το γεγονός ότι έχουμε τόσο πολλές εκκλησίες και τράπεζες, είμαι σίγουρος ότι ο Δημιουργός έχει πετάξει απο καιρό τη πετσέτα στο καναβάτσο και έχει κατέβει στα αποδυτήρια, όπου ο προπονητής του του τα ψέλνει άγρια, καθώς έχασε στα στοιχήματα μια περιουσία.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Το σφίξιμο του όφη είναι πράγματικο ασφυκτικό. Απο τη Θέλξη που βλέπω τώρα στο Star να εξηγεί ότι δεν την καταδέχεται άνδρας μέχρι το Mazdoc που υποφέρει άνευ Marlboro, θεωρώ ότι μόνο μια καλή καταμέτρηση θυμάτων και μια λευκή σημαία ίσως θέλξει τον οίκτο του Σκοτεινού Πρίγκηπος.
Αλλά η πραγματική δύναμη του Άρχοντα της Θλίψης είναι αλλού. Στο ότι μας έχει προικίσει με αχαριστία, γκρίνια, φθόνο, αμετροέπεια, ταπεινότητα, πεζότητα, φαυλότητα, εγωπάθεια, αχαριστία, τόση ώστε να μην αναγνωρίζουμε όσα καλά ήδη έχουμε.
Τετάρτη 6 Ιουνίου 2007
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
13 σχόλια:
Που το θυμήθηκες αυτό το τραγούδι βρε μπαγάσα;
Τελικά ο εωσφόρος είναι με το μέρος του ιδιοκτήτη του αρτ αθήνα, αυτού που αντέδρασε για το βίντεο της εύης στεφανή, με την κοπελιά που αυνανιζόταν στο βίντεο ή με την σκηνοθέτιδα που έβαλε τον εθνικό μας ύμνο για μουσικό χαλί του αυνανισμού; ή... μήπως με το μέρος αυτού που έγραψε ή συνέθεσε τον εθνικό ύμνο; ή μήπως με όλους αυτούς που τραγουδούν τον εθνικό ύμνο;
Στην υγειά της αχάριστης!...
Τλωρα θυμήθηκα το τέλος της ταινίας με τον αλ πατσίνο που είναι ο διάβολος δικηγόρος και τον κιάνου ριβς ως νέου ταλαντούχου δικηγόρου. δεν ξέρω αν το έχεις δει. Αν ναι θα σου θυμίσω το τέλος όπου αφού έχει "σκοτωθεί" -αν είναι δυνατόν να σκοτώνεται ο διάβολος από έναν αστό αμερικάνο δικηγόρο!!!- ξαναεμφανίζεται αμέσως και ξαναγενιέται αμέσως με την πρώτη ματαιόδοξη ανθρώπινη σκέψη!...
Πάντως πιστευω ότι στην ελλάδα αυτη τη στιγμή εκπρόσωπος του εωασφόρου αν όχι ο ίδιιος είναι ένας εκ των
α. Μητσοτάκη (Κυριάκου φυσικά)
β. Άδωνη Γεωργιάδη ή
γ. Γκαγκάτση...
Ξεχωρίζω την τελευταία παράγραφο: Αχαριστία, γκρίνια (και φθόνος, θα προσέθετα) αποτελούν την τοξική τριάδα.
Mazdoc,
Ευα Στεφανή, απο το Ευανθία. Κόρη του καθηγητή και πρώην υπουργού, έχει σπουδάσει σκηοθεσία ντοκυμαντέρ σε Αγγλία και Αμερική. Είναι απο τις πιο προικισμένες νέες σκηνοθέτιδες ντοκιμαντέρ.
Η μουσική του εθνικού υμνου είναι απο οπερέτα του επτανησιακού βουλεβάρτου. Κάθε φιλόμουσο θα σου πει ότι είναι σκουπίδι. Σε αντίθεση με τα λόγια που είναι πολύ αξιόλογα.
Η ταινία που λες είναι σίγουρα ότι χειρότερο έχει κάνει ο Αλ Πατσίνο, ίσως και αυτός ακόμη ο Κύανου. Θα συμφωνήσω ότι ο Οξαποδό κρύβεται μέσα στα προσωπικά μας "τέρατα," θα επανέλθω...
dodo,
Κατά τον Ζήνωνα, "ο φθόνος είναι η πανσπερμία των παθών μας." Είναι σίγουρα η ιδεολογική παρακαθήκη του Εωσφόρου στο γένος των Ανθρώπων.
"Η μουσική του εθνικού υμνου είναι απο οπερέτα του επτανησιακού βουλεβάρτου. Κάθε φιλόμουσο θα σου πει ότι είναι σκουπίδι".
Δεν είναι σκουπίδι...
Το έργο "Ύμνος εις την Ελευθερίαν", γιά ανδρική χορωδία και πιάνο, συνέθεσε ο Μάντζαρος το 1830. Στην μορφή αυτή και ολόκληρο, έχει ηχογραφηθεί μόνον ΜΙΑ φορά- το 1988! Αξίζει να το ακούσεις.
Υπάρχουν όμως πάμπολλες εκτελέσεις και ηχογραφήσεις τών δύο πρώτων στροφών, που αποτελούν τον Εθνικό Ύμνο, πολλές πραγματικά γιά τα σκουπίδια... ;-)
Πραγματικά δεν με απασχολεί καθόλου αν ο εθνικός μας ύμνος είναι μέτριας καλλιτεχνικής έμπνευσης ή είναι το αριστούργημα του αιώνα! Δεν μου καίγεται καρφάκι!
Δεν μου σηκώνεται όταν τραγουδάω τον ύμνο, ούτε ονειρεύομαι να πάρω την Πόλη, ούτε μου έρχεται καμία εθνική ανάταση! Από την άλλη όμως δεν μου φέρνει και αποστροφή! Όταν τον ακούω ή τον τραγουδάω (;;; λέμε τώρα, όταν)δεν ξερνάω! Δεμ ακούω τα απογευ΄ματα μου οπερέτες και όταν θα ακούσω τις δέχομαι γι αυτό που ήταν πριν εκατό χρόνια χωρίς να τις περνάω από ανάλυση γιατί απλά τις ακούω και αυτόματα λειτουργούν - αντιδρούν οι αισθήσεις μου. Χρόνια τώρα - από τότε που θυμάμαι δλδ- εμπιστευοπμαι τις αισθήσεις μου. Σίγουρα οι φιλόμουσοι (ποιοί είναι αυτοί και τι και πως και γιατί κρίνουν είναι άλλη ιστορία) μπορεί να μου βγάλουν σκάρτα τα περισσότερα μουσικά κομμάτια που ακούω και μου αρέσουν και είμαι σίγουρος ότι μπορεί να έχουν και δίκιο αλλά τι να κάνω που εμένα μου αρέσουν και με κάνουν να νιώθω όμορφα; εεε;;; Οι φιλόμουσοι καλά κάνουν και τον θεωρούν σκουπίδι. Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει με τα περισσότερα μουσικά κομμάτια που έχουν γραφτεί. Μπορεί όντως να είναι το μεγαλύτερο μουσικό σδκουπίδι που έχει γραφτεί στην ιστορία της μουσικής αλλά δεν με απασχολεί γιατί απλά (και τίποτα παραπάνω ή παρακάτω) είναι ο εθνικός ύμνος της χώρας μου...
Σε μια μελλοντική ουτοπική διεθνοποιημένη - παγκοσμιοποιημένη νέα πατρίδα αυτός ο ύμνος δεν θα σημαίνει τίποτα απολύτος (ίσως σε ένα μουσείο να έχει την δική του αξία) αλλά σε μια παγκοσμιοποίηση της ισοπέδωσης των ιδεών, των αξιών και του μηδενισμού του πολιτισμού των λαών ο ύμνος αυτός - ο κακός ύμνος, δεν έχει πολύ σημασία- έχει κάποια αξία... Σήμερα... ας είναι μια κακιά οπερέτα. Ποιός ακούει οπερέτες, εκτός από κάποιους φιλόμουσους;...
Σήμερα υπάρχουν στην Ελλάδα καμιά δεκαριά ντοκιμαντερίστριες. Κάποιες κάνουν μόνο ντοκιμασντερ και κάποιες ταινίες φικσιόν και κανα ντοκιμαστερ στα ενδιάμεσα. ¨ολες τους για τα ελληνικά δεδιμενα είναι καλές και κάποιες είναι καλές και σε πιο υψηλές απαιτήσεις. Η ¨ολγα η Μπάζογλου, η παπαλιού, η Μαρία Ηλιού και άλλες. Και φυσικά η εύη στεφανή! Η Στεφανή κάνει πειραματικό ντοκιμαστερ.Εξπεριμένταλ. Πραγματικά είναι πολύ καλή και μπράβο της. Κάποιες δουλειές της είναι πραγματικά καταπληκτικές. Το θέμα με την πειραματική τέχνη είναι ότι είναι δύσκολο να αρέσει σε όλους. Γενικά είναι σδύσκολη η περιραματική τέχνη κι δεν αρέσει σε πολλούς. Η τελευταία της δουλειά για μένα είναι παντελώς ηλίθια! όχι για τον ύμνο αλλά επειδή είναι κακόγουστη και ηλίθια! Δεν πα να μου φέρετε εκατό κριτικούς και καλλιτέχνες που θα μου λένε ότι είναι το αριδτούργημα της χιλιετίας για μένα είναι μια μπουρδα. Δεν θα το κατέβαζα από μια καλιιτεχνική αίθιουσα και όποιος το κάνει είναι απαράδεκτος αλλά δεν θα το έβαζα κι όλας αντί κάποιων άλλων έργων που μπορεί να είναι καλύτερα, για μένα πάντα και φυσικά αν εγώ είχα λόγο.
Αν ρωτησεις 100 ανθρώπους την άποχψή τος για ένα έργο τέχνης θα εχεις σίγουρα 100 διαφορετικές απόψεις. Δυστυχώς στην Ελλάδα ένας βλέπει και κρίνει και οι άλλοι 99 δέχονται την άποψή του...
Συμφωνώ με τα δυο τελευταία σχόλια του Mazdoc. Να προσθέσω ότι κατά τη γνώμη μου η παρέμβαση εισαγγελέα σε μια τέτοια περίπτωση είναι μικρότερο κακό (στο κάτω-κάτω το δικαστήριο θα κρίνει αν είχε δίκιο ο εισαγγελέας ή όχι) από την προσβολή αισθητικής του κοινωνικού συνόλου, διότι τέτοια προσβολή της αισθητικής σημαίνει και υποβάθμιση της νοημοσύνης και της αξίας του κάθε πολίτη ξεχωριστά, άρα και υποβάθμιση της ίδιας της κοινωνίας στη διαμόρφωση της οποίας όλοι μετέχουμε και εισφέρουμε. Και βέβαια η υποβάθμιση δεν επέρχεται από τη δημιουργία ή την έκθεση (οπουδήποτε) του έργου, αλλά από τη στάση που κρατάει απέναντί του ένας θεσμός όπως εν προκειμένω η Art Athina (η οποία αν δεν είναι θα έπρεπε να λειτουργεί ως τέτοιος), ο οποίος προκρίνει τη συγκεκριμένη δημιουργία (όπως είπε ο Mazdoc) έναντι άλλων ώστε να εκτεθεί στον συγκεκριμένο χώρο – για ποιόν λόγο ακριβώς άραγε; Στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, μάλιστα, η οποία δεν μπορεί να κανείς να υποστηρίξει ότι χαρακτηρίζεται από ανελευθερία ως προς τη δυνατότητα έκφρασης και γνώμης, κάθε ένας που (θεμιτά) εκφράζει την ανησυχία του για τέτοιες δικαστικές ή αστυνομικές παρεμβάσεις θα έπρεπε, ίσως, πριν αρχίσει να μιλάει για λογοκρισία και να διοργανώνει αντι-εκθέσεις συμπαράστασης για τη νεαρή «εικαστική καλλιτέχνη» (και να πέφτει στη λούμπα που στήνει κάθε επιτήδειος κομματάρχης), να κρατάει και μερικές ντομάτες για να τις πετάξει στην κεφάλα του σπουδαίου αυτού άνδρα που διευθύνει αυτή τη σπουδαία έκθεση, αν τον πετύχει πουθενά. Μιχάλης Αργυρός το όνομά του.
mazdoc, ipponax,
δεν θα υποκριθώ ότι κατάλαβα τα σχόλιά σας, εικάζω μόνο ότι καταφέρστε εναντίον της λογοκρισίας με την μορφή που αυτή συνέβη και αδιαφορείτε για "αντικειμένική" άποψη που μπορεί κάποιοι αυτόκλητοι "ειδήμονες" να καλλιεργούν για τα πράγματα.
Όσο για την πολυτέλεια της προσωπικής σου άποψης για μουσικές και ντοκυμαντέρ, Mazdoc, εκεί σίγουρα δεν έχω την παραμικρή άποψη. Σχολώντας στις 9 το βράδυ τις πιο πολλές φορές έχω ελάχιστη διάθεση να ακούσω, πόσω δε μάλλον να κρίνω οτιδήποτε καλλιτεχνικό, οπότε θέσει καταφεύγω στα έμπειρα χέρια κάποιον που μου συστήνονται σαν "ειδικοί," ίσως ο Μιχάλης Αργυρός να είναι ένας απο αυτούς, δεν έχω κάτι να του προσάψω εκτός απο το ότι έχει ένα ιδιαίτερα εύηχο όνομα (?)
Αν τώρα αυτοί αποφασίζουν για το τι θα έπρεπε να ακούω, να φοράω, να σκέπτομαι, πάλι δεν μπορώ να αντιδράσω, όσο περισσότερο δεν μπορώ να αντιδράσω που κάποιοι συνδικαλιστές αγοράζουν ζημιογόνα synthetic swaps (η λέξη ομόλογα δε μας τρομάζει τόσο - αν και δεν έχουν μεγάλη σχέση με ομόλογα) εξανεμίζοντας την όποια συνταξή μου, ή κάποιοι πανέξυπνοι πρόεδροι οδηγήσανε τον Γίγαντα Ρίμπο στην αγκαλιά του Ντέμη. Οπότε έχω μάθει να το βουλώνω και να δέχομαι την πάνσοφη γνώμη τους, ακόμη κι αν ξέρω πολύ καλά ότι είναι ό,τι χειρότερο
αν τα λέτε λοιπόν όλα αυτά, δεν θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο
να θυμίσω μόνο κάτι που σημείωσε ο Πάσχος Μανδραβέλης απο την στήλη του στην Καθημερινή: το Σύνταγμα καθώς και πολλοί - μεταξικοί στην πλειοψηφία τους - νόμοι που ισχύουν σήμερα θεσμοθετούν την λογοκρισία σε αμέτρητες περιπτώσεις... όλοι μας αγανακτούμε όταν κάτι λογοκρίνεται, κανείς όμως δεν αγανακτεί τόσο ώστε να ζητήσει να αλλάξουν οι αναχρονιστικοί αυτοί νόμοι... η μόνη λογική εξήγηση είναι γιατί θεωρούμε τους νόμους κωμικά δημιουργήματα που έτσι κι αλλιώς κανείς δεν ακολουθεί, οπότε ακόμα και η κατάργηση των πιο ηλίθιων απο αυτούς είναι ένα χασομέρι....
αληθινά απρόσμενη εξέλιξη για την γη που γέννησε τον Σωκράτη
Πριν δυο χρόνια πήγα σε 2 πειραματικά θέατρα. Το ένα έργο το κατάλαβα αλλά το βρήκα μεγάλη μπούρδα, ενώ το άλλο δεν το πολυκαταλαβα. Καταλάβαινα το κόνσεπτ, μερικές σκηνές δεν τις "έπιανα", κάποιες λεπτομέρειες δεν τις έβλεπα, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Για κάποιο λόγο ένιωσα πολύ όμορφα. Η μουσική, οι κινήσεις, το σκηνικό, όλα. Οι ηθοποιοί-χορευτές ήταν Τσέχοι αν δεν κάνω λάθος αλλά κι αυτό λίγη σημασία είχε.
Η σχέση μας πιστευω με την τέχνη είναι κάτι εντελώς προσωπικό όσο προσωπικά είναι και τα συναισθήματα μας. Όταν μοιράζεσαι την άποψή σου για ένα έργο στην πουσία μοιράζεσαι τα συναισθήματα σου με τους άλλους.
Πριν ενα χρόνο εγινε ψιλοχαμός με το 2 του παπαιωάννου. Σε πολλές παρέες που βρέθηκα κύριο θέμα ήταν το έργο. Άλλοι το ειρωνευονταν, άλλοι το κοροιδευαν και αλλοι το εκθίαζαν. Αλλοι δεν το είχαν καταλάβει και ενιωθαν ασχημα γι αυτο και προσπαθουσαν να το κρυψουν απο τους αλλους και γενικά ενα μπερδεμα που ξεκινούσε από το οτι οι περισσότεροι δεν ηταν ειλικρινεις και δεν ελεγαν αυτο που πραγματικά ενιωσαν αλλά αυτο που έπρεπε να πουν. Γιατί ηταν ενα εργο που έπρεπε να δουν γιατι ηταν απο εναν σκηνοθετη που ειναι ο μεγαλύτερος σκηνοθετης στην ελλάδα αυτη τη στιγμή. Κάτι παρομοιο εγινε πριν 15 περιπου χρονια με τον Βεντερς και τον αγγελόπουλο. Ηταν της μοδας και οι αιθουσες κατακλυστηκαν απο κυριες και κυριους που δεν ειχαν καμια επαφη με το τι θαδουν αλλα επρεπε να το δουν. Φυσικα φρικαραν και το χειροτερο ενιωσαν και μια αποστροφη για τους σκηνοθετες γιατι ευθυνονταν για τις εφιαλτικες ωρες που τους προσφεραν!
Πολλές φορες για να μπορείς εστω να δεις ενα εργο τέχνης (οχι να το κατανοήσεις, απλά να μπορείς να το δεις) πρεπει να εχεις ενα υποβαθρο. Αλλες φορες να εισαι λιγο εξοικιωμένος με το ειδος. Αν δεν εισαι θα σου φαίνεται λίγο περίεργο. Εγω προσωπικα αποφευγω να πηγαινω σε εργα που ξερω οτι δεν ειμαι εξοικιομενος με το ειδος. Κι αν παω ελπίζω να μην ροχαλιζω!
Δεν συμμετειχα σε καμια κουβεντα γιατι δεν το ειδα. Θαυμαζα μικρος τα σκιτσα και τις ζωγραφιες του παπαιωαννου, θαυμασα την τελετη εναρξης και με συγκινησε αλλα δεν ειδα το εργο. Μπορει να το εβρισκα μπουρδαμπορει. Τι σημαινει; οτι μηδενιζω ολο του το ερεγο και την υποσταση του; οχι.
Μπορει να μου αρεσε.
Κάποιος που βλέπει μόνο πειραματικά εργα και ξαφνικά βλέπει μια ταινία με τον τζετ λι ενδεχομενως να φρικάρει ή απλως να βαρεθει από τα πρωτα 5 λετπτά. Βγαίνωντας απο την αίθουσα μαθαινει οτι ο τχετ λι ειναι σημερα ενας αν οχι ο- καλυτερος του ειδους. Τι σημαινει αυτό για τον φίλο μας που βαρεθηκε και εφυγε; ΤΙΠΟΤΑ. απολθτος τιποτα περα από το οτι δεν του αρεσει το ειδος και ο συγκεκριμένος τυπος και καλα θα κανει να αποφευγει να βλεπει τετοιο ειδος γιατι θα περναει ασχημα και θα του χαλαει την διαθεση. Τωρα, αν θελει να το βλεπει μονο και μονο για να μιζεριαζει και να βριζει τον τζετ λι τοτε θα του ελεγα οτι η ζωη ειναι πολυ μικρη για να την αναλωνει σε πραγματα που ξερει οτι δεν του αρεσουν και τον χαλανε!
Δεν καταλαβα ζαρα τι δεν καταλαβες στοα σχολια μου. Εκανες ενα σχολιο για στεφανη και υμνο και εκανα κι εγω τα δικα μου. ειπα απλα την αποψη μου...
δεν αδιαφορω για καμια αντικειμενικη αποψη αυτοκλειτων ειδημονων! Δεν υπαρχει αντικειμενικη αποψη πρωτ απολα. Κι εσυ καλα κανεις που δεχεσαι την αποψη καποιων που θεωρεις σωστους σε αυτα που λενε για παραγματα που δεν γνωριζεις.
Για μενα το θεμα ειναι γιατι να πρεπει να εχεις γνωμη και αποψη για πραγματα που δεν γνωριζεις εσυ κι εγω και οολοι μας!
Γιατι πρεπει να τα ξερουμε και να εχουμε αποψη για ολα!
Συγκεκριμενα για το εργο της στεφανη εγω δεν εχω αποψη περα απο το οτι η στεφανη ειναι μια πολυ καλη εξπεριμενταλ σκηνοθετρια και οτι εχω δει μου αρεσει.
Το μονο που θα ελεγα ειναι οτι μια γυναικα που στα 45 της βιντεοσκοπει ενα μουνι που ξυνεται με βαζει σε υποψιες για την ωριμοτητα της. Να ηταν 20 το καταλαβαινω... Παντως νεα δεν ειναι. Μονο στην ελλαδα ενας σκηνοθετης ειναι νεος στα 45 του!
αυτα. αντε γιατι κουραστηκα και ξεχασα το ηθελα να πω...
Ζαρατούστρα:
Είναι πολύ ωραίο που όλοι εμείς οι οποίοι δουλεύουμε έως τις εννέα το βράδυ έχουμε τη δυνατότητα να αφήνουμε ειδήμονες σε διάφορους τομείς που μας αφορούν να αποφασίζουν για εμάς αντί για μας επειδή γνωρίζουν καλύτερα το εκάστοτε θέμα. Είναι και αυτός ένας τρόπος για να λειτουργήσει ένα σύστημα που απαιτεί εξειδίκευση, αρκεί βέβαια, καθώς όλοι αλληλοεξαρτώμαστε, οι ειδήμονες αυτοί έχουν σωστή κρίση. Πως αυτό μπορεί να εξασφαλιστεί, όταν εκείνοι που υφίστανται τις συνέπειες της κρίσεις είναι αδαείς, δεν το ξέρω.
Εκείνο που γνωρίζω με βεβαιότητα είναι ότι υπάρχει ένας τομέας όπου όλοι, αδαείς ή όχι, έχουν άποψη και δεν αναγνωρίζουν, καταρχήν, στους ειδήμονες το δικαίωμα να ξέρουν κάτι παραπάνω ώστε να κάνουν τη δουλειά τους. Ο τομέας αυτός είναι η δικαιοσύνη. Εκεί όλοι έχουν πρόχειρη άποψη, είτε για να καταγγείλουν τη λογοκρισία, είτε για να διαπιστώσουν τη σκληρότητα των ποινών που επιβλήθηκαν, π.χ. σε καταχραστές δασκάλους.
Ο λόγος, βέβαια, που συμβαίνει αυτό είναι ότι, το αίσθημα του δικαίου έχει αναπτυχθεί πολύ σε όλους μας, τόσο, ώστε να το θεωρούμε αναγκαία συνθήκη προκειμένου να μπορούμε να συμβιώνουμε αρμονικά με όλους τους άλλους. Ο άνθρωπος, όμως, έχει τόσο πολύ αναπτυγμένο το περί δικαίου αίσθημα, ακριβώς διότι η δικαιοσύνη είναι μια συνθήκη και όχι κάτι που του έχει παρασχεθεί από τη φύση. Η δικαιοσύνη στη φύση δεν υπάρχει, είναι κάτι ΑΦΥΣΙΚΟ, ένα δημιούργημα του ανθρώπου και μάλιστα το σημαντικότερο, ίσως το μοναδικό θεμελιώδες. Εύλογο, λοιπόν, να είμαστε όλοι ευαίσθητοι σε ζητήματα που άπτονται του δικαίου, καθώς το αίσθημα ασφάλειας που παρέχει το δίκαιο είναι, στην ουσία, η θωράκιση του καθενός από εμάς αλλά και του ίδιου του κοινωνικού συνόλου απέναντι στη θηριωδία που ο καθένας μας είναι ικανός να διαπράξει. Να ζεις σε μια ευνομούμενη κοινωνία σημαίνει ότι έχεις εξασφαλίσει, κατά το δυνατόν, τα νώτα σου απέναντι σε όσα μπορεί να σου προκαλέσει άνθρωπος.
Δεν γνωρίζω αν η τέχνη είναι κάτι με το οποίο μας έχει προικίσει η φύση, αν είναι δηλαδή μια φυσική ανάγκη για τον άνθρωπο ή όχι, αν είναι κάτι επίκτητο, το οποίο αναπτύχθηκε με τον πολιτισμό. Όταν, πάντως, οι πρώτοι άνθρωποι ζωγράφισαν σε κάτι σπηλιές τα πρώτα έργα τους, όταν συνέβη για πρώτη φορά, απ’ όσο μπορούμε εμείς οι μεταγενέστεροι να γνωρίζουμε, η πρώτη εκδήλωση τέχνης σε αυτόν τον πλανήτη, το θεμελιώδες δημιούργημα του ανθρώπου, το δίκαιο δεν υπήρχε. Το περισσότερο που μπορούμε να δεχθούμε είναι ότι είχε αρχίσει να αναπτύσσεται το περί δικαίου αίσθημα, απείχε όμως ακόμη ο άνθρωπος από τη θεμελίωση της ίδιας της δυνατότητας κοινωνικοποίησής του, όπως την εννοούμε σήμερα.
Οπότε φτάνουμε σε δύο ενδεχόμενα: Είτε η τέχνη είναι σύμφυτη του ανθρώπου, είτε είναι επίκτητο στοιχείο του πολιτισμού. Είτε στη μία είτε στην άλλη είναι πανάρχαια τόσο, ώστε ο πρώτος καλλιτέχνης δεν γνωρίζουμε καν αν ήταν μπορούσε να είναι δίκαιος. Εγώ μια τέτοια ανθρώπινη ιδιότητα δεν την αφήνω στα χέρια ενός ειδήμονα – με τον ίδιο τρόπο που κανείς σώφρων άνθρωπος δεν αφήνει ανέλεγκτη τη δικαιοσύνη στα χέρια οποιουδήποτε.
Και θυμήσου: αν το δίκαιο υπάρχει για να μπορούμε να συμβιώνουμε με τον Άνθρωπο, η τέχνη υπάρχει για να συμβιώνουμε με τη γνώση του Θανάτου.
Μια διόρθωση: τις ντομάτες δεν τις αξίζει μόνο ο κύριος Αργυρός. Τις αξίζει και ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Art Athina κος Χρήστος Σαββίδης.
Μια απορία: Η έκθεση “I syghroni elliniki skini” (έτσι όπως το γράφω), επιμελήτρια της οποίας είναι κυρία Νάντια Αργυροπούλου, η οποία εξέδωσε ανακοίνωση για τα τεκταινόμενα, λαμβάνει χώρα στα πλαίσια της Art Athina;
Εκείνα, που λέτε, τα παλιά (πολύ παλιά) χρόνια πάει ο τύπος με το φιλαράκι του να κυνηγίσουν κανα ζωο να φάνε να χορτάσει κι η κυρά να μην τους πρίζει να φάει και το σκασμένο που στριγγλίζει και με την ηχώ μεσα στη σπηλιά τους έχει φαει τα αυτιά! Αφού παίρνουν το ζωάκι στη σπηλιά πάει ο τύπος σε μια γωνιά και στην προσπαθειά του να μιμηθεί την φύση ζωγραφίζει το ζώο. Μάλιστα είναι τόσο μεγαλη καλλιτεχνική φλέβα (πρόγωνος του στεφανή μάλλον) που κάνει περισσότερα πόδια στο ζώο στην προσπάθειά του να απεικονίσει και την κίνηση του ζώου. Σίγουρα μόλις είχε γεννηθεί ο πρώτος καλλιτεχνης στην νομάδα.
Ένας άλλος τύπος από μια άλλη σπηλιά, που δεν έπιασε κανενα ζωό και του τα πρίζει η κυρά του πάει σκοτώνει όλη τη παρέα και τους παίρνει το ζώο. Ίσως ο τύπος την ώρα που πέθαινε να ένιωσε ένα περίεργο, πρωτόγνωρο συναίσθημα, κάτι σαν "γιατί"... Αιώνες αργότερα θα το προσδιορίσουν κάποιοι άλλοι και θα είναι η "αδικία".
Και μιας και λέω για αδικία... Η Ελλάδα πρέπει να είναι από τις λίγες δυτικές χώρες που καλλιτεχνες να μην κρίνουν σκληρά το έργο άλλων καλλιτεχνών που όμως να ανήκουν στον ίδιο χώρο. Δηλαδή κάποιος που γράφει ή συνθέτει ή τραγουδάει έντεχνο να κρίνει κάποιον που γράφει κτλ. πάλι έντεχνο. Ο λόγος απλός. Γιατί σήμερα εγώ αποφασίζω κι εσύ τρως, αύριο εσύ αποφασίζεις κι εγώ τα κονομάω! Κλίκα δηλαδή!!!
Είμαστε δυστυχώς μια χώρα γεμάτη κλικαδόρους που το μόνο που τους ενδιαφέρει είτε είναι τέχνη είτε οτιδήποτε είναι η θεσούλα τους και η κονόμα τους.
Αλλά κι εσύ ρε φίλε ιππόναξ, να σηκώνομαι πρωι πρωι κυριακής και να διαβάζω όλη αυτη την ανάλυση περί δικαίου, μου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο!
Ομως μην ανυσηχείς γιατι και εγώ και ο ζάρας (όπως φαίνεται και εσύ) σε ίδρυμα ανήκουμε!
Λοιπόν, λοιπόν
Mazdoc,
Πες με μικρόνοα, μικροπρεπή, ή ό,τι άλλο συνθετικό απο "μικρο," νιώθω όμως ότι πρέπει να έχω άποψη για όλα, για όσα δεν έχω τον χρόνο ή τη διάθεση, υιοθετώ αυτήν των άλλων γύρω μου, είτε λέγονται Δανίκας στα Νέα είτε Τιμογιαννάκης στο Downtown (ΩΧ! τωρα κι αν ανοιξα θέμα). Αυτοί δέχομαι ότι είχαν το χρόνο και το υπόβαθρο να έχουν άποψη - όχι όμως και να αποφασίζουν.
Ποτέ δεν υπηστήριξα ότι υπάρχει "αντικειμενική" άποψη για τίποτα, αν πρόσεξες την έβαλα σε εισαγωγικά, και μόνο ότι υπέθεσες ότι το είπα με προσβάλει και με θλίβει οπότε δεν σου ξαναμιλώ μέχρι το επόμενο μπουκάλι κουμανταρία, αναπολώντας τις απαρχές του νεο-ελληνικού-κυπραϊκού έθνους.
Όσο για τον Παπαιωάννου, και γι αυτόν φρονώ ότι πρέπει να έχω άποψη, ισως άν όχι για το χορευτικό τμήμα της δουλειάς του, τότε σίγουρα γιατί πρόκειται για ένα μοναδικό κοινωνό του ελληνικού πνεύματος, πράγμα που με θέλγει αφ εαυτού.
Για τον Jet Lee θα συμφωνήσω ότι είναι παιδαράς.
Για την Ευανθία μπορώ να σε βεβαιώσω ότι είναι όλα αυτά που λες. Αν θυμάσαι υπήρξε φίλη φίλου, γι αυτό και την παρακολουθώ κάποια χρόνια, γενικότερα για τον τομέα της τρέφω μόνο συμπάθεια, για όλους αυτούς τους λόγους που λες: διότι πρόκειται για ένα σύστημα διεφθαρμένο (δηλ. ότι απέμεινε απο τον νεοελληνικό κινηματογράφο) όπου νωθροί χρηματοδοτούν ατάλαντους που κάνουν ότι πιο αντιεμπορικό για να αποδείξουν την γιγαντοσύνη τους... Α και η άλλη κατηγορία: αυτών που αντιγράφουν το Safe Sex, και οσονούπω το Παρα Πέντε... αγνοώντας ότι και τα δυο αυτά δημιουργήθηκαν απο παρέες με αγάπη και μεράκι, όχι περισπούδαστους "ψαγμένους" δήθεν διανοούμενους.
Όσο για το το είναι τέχνη, Mazdoc, αυτό κι αν είναι υποκειμενικό. Για μένα είναι ό,τι δεν με αφήνει να κοιμηθώ το βράδυ.. η Κραυγή του Munch ή κάτι παρόμοιο.
Ιpponax,
Η εναλλαγή σου απο την τέχνη στην δικαιοσύνη ομοιάζει στην Πολιτεία του Πλάτωνα αντε με το καλό να πάμε οσονούπω και στην κοσμογονία.
Πράγματι, το περι δικαιοσύνης είναι όχι μόνο προϋπόθεση αλλά Αξίωμα για κάθε Πολιτεία, όπως η Αρετή είναι Αξίωμα για κάθε Άνθρωπο (και αυτό απο τον Πλάτωνα). Χωρίς δικαιοσύνη μιλάμε για άγριες νομάδες, χωρίς αρετή μιλάμε για ζώα.
Οπότε συμφωνώ με το προφανές, in principle.
Πόσο όμως αυτό εφαρμόζεται στην πράξη σήμερα, και πόσο όλα αυτά υπάγονται στο ακόμα πιο διαχρονικό "το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό" δεν το ξέρω... Για χρέη 200 ευρώ σου κατεβάζουν το σπίτι σε πληστειριασμό, για μαύρη προμήθεια 20 εκατομμυρίων ευρώ θεωρείσαι πετυχημένος fund manager, που μετα βαίων και κλάδων χρημοτοδοτείς το δημόσιο χρέος, οι επιτροπές δεν μπορούν να σε αγγίξουν, ενώ είναι σίγουρο ότι και οι επόμενες κυβερνήσεις θα σε προτιμήσουν.
Αν θυμάσαι, οι ευνομούμενες Πολιτείες (που τόσο θέλγουν τον άμοιρο Πλάτωνα - 3 φορές πουλήθηκε σκλάβος) πραγματώθηκαν μόνο εν μέσω οικονομικής, εμπορικής, και στρατιωτικής ευμάρειας. Μόνο με την ισχύ είναι τα υπόλοιπα εφικτά. Τα παραδείγματα αμέτρητα. Άρα την σήμερον στο Βαλκανικό Εμιράτο γνωστό σαν Ελλάδα όλα αυτά είναι καλά, in principle, στην πράξη όμως βιώνουμε την αρπαχτή και την κονόμα.
Αλλά, προτρέχω. Το θέώρημα ότι χωρίς φράγκα κράτος δίκαιο είναι άτοπο και άνθρωπος ενάρετος δεν υφίσταται, είναι θέμα ενός μελλοντικού μου ποστ, ίσως και όλων.
Dodo,
Σε ευχαριστώ και πάλι για τα εύστοχα σχόλιά σου, αυτοί οι ενοχλητικοί δεν μας αφήνουν να επικοινωνήσουμε, τρέχω αμεσως να τσεκάρω αν ανέβασες νέο σκιτσακι...
Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τον διάλογό σας, ευχαριστώ.
Δημοσίευση σχολίου