Και επιτέλους έβρεξε! Και έβρεξε πολύ! Με το προηγούμενο ποστ σκεφτόμουν κάτι φυτά που για να "ταξιδέψουν" οι σπόροι τους σε άλλες γειτονιές πρέπει να καούν. Είναι οι ευνοούμενοι των καμμένων δασών ή μια μετάλαξη μέσα στους αιωνες λόγο των συνεχόμενων φωτιών; ¨οτι και να είναι, περιμένουν αρχικά με ηδονή και -όσο αργεί η ζέστη καιτο αεράκι που θα την φουντώσει- αργότερα με ανυπομονησία για την επιβίωσή του, να καεί όλο το δάσος για να συνεχίσουν το κύκλο της ζωης τους. Άλλα φυτά, πιο υποχθόνια, βρίσκονται κάτω από την γη κι ο σπόρος δεν βγαίνει ποτέ. μένει εκεί και περιμένει, δεκαετίες, αιώνες, γενεές και μια μέρα όταν το μεγάλο, ψηλό και γέρικο δέντρο πέσει -για οποιονδηποτε λόγο- θα το φέρει πάνω στην επιφάνεια της γης - χιλιάδες σπόρους που θα δημιουργήσουν τη νέα γενιά δασών και φυτών... Δεν είναι η φύση που προσπαθεί απεγνωσμένα να κατανοήσει την φύση! Το μεγαλύτερο μάθημα πάντως που έχει δώσει στον άνθρωπο έως σήμερα είναι "Η ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΙΚΟΤΗΤΑ"!
Οπ σταμάτησε λίγο να βρέχει αλλά το βλέπω, θα ρίξει πάλι!...
Προσαρμοστικότητα, που όποιο είδος τη διαθέτει, τόσο πιο εύκολα, γρήγορα, και δυνατά θα επιβιώσει... αλίμονο τα υπόλοιπα θα αποτελούν κάποια εγγραφή στα αρχεία ενός βιολόγου, ένα σκάλισμα σε έναν τύμβο, μια έγγραφη DNA που κανείς δεν έκρινε σκόπιμο να μελετήσει, γιατί απλά δεν συγκέντρωνε τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά.
Προσαρμοστικότητα λοιπόν! Ας βιώσουμε την γλυκειά δικτατορία της, που όπως αποδείχτηκε βιολογικά, εθνολογικά, ψυχολογικά, μονοκρατορεί τώρα και πάντα, και ορίζει σαν νέος Μεγάλος Αδελφός ποιός θα ζήσει άλλη μια ανατολη.
Υψώνω ένα ποτήρι Κτήμα Χατζημιχάλη (απο την ιδιωτική συλλογή, ε!) στην υγειά της... Αν και νομίζω ότι δεν την έχει ανάγκη.
παράδειγμα 1ο: Ο Παμήνος τρελένεται να χορεύει! Δώστου πιρουέτες και "σηκώματα" και πάρ του την ψυχή! Τι σάλσα, ποπ, λοκ, φολκ, τοκ, λάτιν, ντίσκο, ότι θες!! Πάει στο "σόου γιου θινκ γιου καν ντανς" και πάει τελικό! Τα κοριτσάκια κάνουν φαν κλαμπ, η εβελίνα κόβει φλέβες, ο πάνος κρεμιέται από το ταβάνι και χειροκροτεί κάθε του στροφή, ο άλλος γίνεται γκαίη για πάρτι του και η βίκυ... η βίκυ μας... τον ερωτεύεται! Ο Παμήνος κερδίζει τα λεφτά, παίρνει, την υποτροφία, πάει λονδίνο και μένει στο κουίνσγουέι με την βίκυ, τα δυο τους μέχρι να τελειώσει τις σπουδές! Ο πρώτος ρόλος στο Μπρόντγουέι σύντομα έρχεται. Πρωταγωνιστής στο "Μάμα μία"! Τόσο καλός που έβαλαν αυτόν ντυμένο γυναίκα, από μια γυναίκα...
Ένα πρωινό, στην ταϊμ σκουέρ και πηγαίνοντας για το θέατρο για πρόβα σκάει μύτη ξαφνικά μπροστά του ένας βετεράνος ανθυπολοχαγός του αμερικάνικου στρατού που πολέμησε στοκ κόλπο και τώρα επειδή δεν μπορεί να προσαρμοστεί πίσω στην πατρίδα έχει πάρει ένα πολυβόλο και γαζώνει όποιον βρει μπροστά του! Ένα βλήμα παίρνει τον Παμίνο στην σπονδυλική στύλη και μένει ανάπηρος. Καθηλώνεται στην αναπηρική καρέκλα. Γυρίζει στην Ελλάδα, τον παρατάει η βίκυ, το βικάκι μας, το τηλεοπτικό σύστημα τον ξεχνάει (πέρα από ένα ρεπορτάζ 3 λεπτών στον 902 αριστερά στα εφεμ που είναι τηλεοπτικό κανάλι!!!). Τι μπορεί να κάνει πλέον ο Παμήνος; Ουσιαστικά, τίποτα! Τι επιλογές έχει ο Παμινος; α) Να απομονωθεί, β) να φουντάρει από το παντμικτον θίατερ, γ)να μιζεριάζει μια ζωή δ)να προσαρμοστεί στη νέα του ζωή!
παράδειγμα 2ο: Πας διακοπές στο Μπαλί. Μια μέρα ένα τσουνάμι το σκεπάζει. Πάει το Μπαλί!!! Τι κάνεις; προσαρμόζεις τις διακοπές σου και πας Μπαχάμες!
O Παμήνος όμως δεν έπαψε να ψυχανεμίζεται. Έψαξε τις τέχνες, γύρισε με το καροτσάκι του άπειρα μουσεία, γκαλερί, τραγούδησε στίχους, άφησε το βλέμα του να χαϊδέψει γοτθικές γωνίες, αραβικές καμάρες, διάβασε ιστορία, ασχολήθηκε με τη θρησκεία, το μυστικισμό...
Ο Παμήνος ανακάλυψε ότι αυτό που πραγματικά τον θέλγει είναι "να συλλαβεί τι κρύβεται πίσω απο τα φαινόμενα, κι αν πίσω απο την ακατάπαυστη ροή του χρόνου κρύβεται μια αόρατη ασάλευτη παρουσία." Αν σε κάποιους μοιάζει περίεργος, παράξενος, ακοινώνητος, αυτό ίσως και να του αρέσει, ίσως και να τον εκφράζει. Άλλωστε η Καγιά πάντοτε τον εκνεύριζε και πάντα την πήγαινε σηκωτη σε ταινίες του Γκοντάρ και εκθέσεις του Ντελακρουά, κι εκείνη υστερικά σηκωνόταν κι έφευγε...
Ποτέ δεν το έβαλε κάτω ο Παμήνος, προτιμούσε το ψυχαναλυτικό μυαλό του να ψάχνει το "πως και το γιατί" ακόμη και πίσω απο τον καθρέφτη πίσω απο ένα μπαρ στα Εξάρχεια, αντί να απολαμβάνει την ξυνόπικρη τεκίλα του. Έψαχνε να βρει τον αιώνιο ρυθμό του κόσμου, έστω και με όχημα μόνο το αδύναμο κορμί του, αφού πιστευε ότι με μόνη μια πέτρα κι ένα σφυρί αρκεί για να λαξέψει ένας άνθρωπος μόνος του όλο το Σύμπαν...
Πρέπει ν αλλάξει ρότα λοιπόν ο Παμήνος; Kι αν ναι, προς τα που; Προσωπικά εγώ τον βρίσκω μια χαρά.
Αυτό που όπως λες "ανακάλυψε" ο Παμήνος και περιγράφεις είναι στην ουσία η "προσαρμοστικότητά του" στη νέα του ζωή! Δυστυχώς ο πανέμορφος ψυχισμός του δεν αρκεί για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της καθημερινότητας και όσο κι αν εμείς με τα πλήκτρα δημιουργήσουμε ειδυλιακές εικόνες, ο Παμήνος θα είναι αναγκασμένος κάθε μέρα να υπερβαίνει τον εαυτό του για να μπορεί να έχει μια καλύτερη ποιότητα ζωής (ή τα αυτονόητα). Φυσικά η εσωτερική του ισοροπία, η θετικότητά του στα πράγματα, η αποδοχή του προβλήματός του αποτελούν ήδη την προσαρμοστικότητά του και μπράβο στον Παμήνο!
("γύρισε με το καροτσακι του άπειρα μουσεία": κλασικό παράδειγμα ειδυλιακής εικόνας γιατί στην πραγματικότητα ένας άνθρωπος σε αναπηρικό καροτσάκι είναι αδύνατον να γυρίσει τα περισσότερα μουσεία της Ελλάδας -αν και τα πράγματα σιγά σιγά σταδιακά αλλάζουν με φοβερό αγώνα ανθρώπων που δεν θα ακούσουμε ποτέ ούτε το όνομα ούτε τον αγώνα που κάνουν- όπως και σχεδόν κανένα δημόσιο κτίριο! Αν κάνεις μια κουβέντα με ανθρώπους καθηλομένους σε αναπηρικό καροτσάκι θα μάθεις -με έκπληξη φαντάζομαι- ότι ο "παράδεισος" των ατόμων με αναπηρία είναι το "Μόλ"!!! Ίσως ο Παμήνος, εκεί, μάθει να εκτιμάει τον καπιταλισμό, την κακογουστιά και ότι στις μέρες μας κάθε τι γκράντε γίνεται εύκολα αποδεχτό από όλους...
Κάποιοι αναρωτιούνται γιατί το κέντρο και περισσότερο το Σύνταγμα μυρίζει μπύρα. Οι ίδιοι αναρωτιούνται που κατουρούν όλοι αυτοί οι χιλιάδες εγγλέζοι. Μάλον θα πρέπει να αρχίσουν να αναρωτιούνται πόσο χρόνο θα πάρει να καθαρίσει ο δήμος τα κάτουρα των άγγλων που μυρίζουν καθαρή μπύρα!!!
Mazdoc, ο χείμαρός σου ήταν κατακλυσμιαίος... Δεν έχω τι να προσθέσω απο ένα διακριτικό γνέψιμο του κεφαλιού... Νομίζω ότι λέμε το ίδιο πράγμα αλλά απο άλλο μονοπάτι...
Αν έχει κουράγιο ο Παμήνος να τα βγάλει πέρα σε μια πόλη που δεν δίνει δίφραγκο γι αυτόν δεν είναι ούτε γιατί προσαρμόστηκε, ούτε σαν την Πολυάννα (θυμάσαι αυτό το παιδικό παραμύθι του ’50;) κοιτάζει μόνο τη θετική πλευρά της ζωής... Το ξέρει ότι αυτα είναι πολύ απλοϊκά γι αυτόν.
Ο Παμήνος βρίσκει κουράγιο επειδή κοιτάει πίσω απο τους καθρέφτες, δεν αφήνει κανέναν να τον καταβάλει, έχει ξεπεράσει την ελπίδα και τον φόβο - αυτά μπορεί να ακούγονται σαν όμορφες κουβέντες αλλά για τον Παμήνο δουλεύουν μια χαρά.
Και πράγματι οι μεθυσμένοι εγγλέζοι στο Σύνταγμα είναι ειδιλιακή εικόνα, ελπίζω ένας καλός κατακλεισμός να καθαρίσει ότι άφησαν πίσω τους - να σαι καλά μου έλυσες άλλη μια απορία.
7 σχόλια:
Και επιτέλους έβρεξε! Και έβρεξε πολύ! Με το προηγούμενο ποστ σκεφτόμουν κάτι φυτά που για να "ταξιδέψουν" οι σπόροι τους σε άλλες γειτονιές πρέπει να καούν. Είναι οι ευνοούμενοι των καμμένων δασών ή μια μετάλαξη μέσα στους αιωνες λόγο των συνεχόμενων φωτιών; ¨οτι και να είναι, περιμένουν αρχικά με ηδονή και -όσο αργεί η ζέστη καιτο αεράκι που θα την φουντώσει- αργότερα με ανυπομονησία για την επιβίωσή του, να καεί όλο το δάσος για να συνεχίσουν το κύκλο της ζωης τους.
Άλλα φυτά, πιο υποχθόνια, βρίσκονται κάτω από την γη κι ο σπόρος δεν βγαίνει ποτέ. μένει εκεί και περιμένει, δεκαετίες, αιώνες, γενεές και μια μέρα όταν το μεγάλο, ψηλό και γέρικο δέντρο πέσει -για οποιονδηποτε λόγο- θα το φέρει πάνω στην επιφάνεια της γης - χιλιάδες σπόρους που θα δημιουργήσουν τη νέα γενιά δασών και φυτών...
Δεν είναι η φύση που προσπαθεί απεγνωσμένα να κατανοήσει την φύση! Το μεγαλύτερο μάθημα πάντως που έχει δώσει στον άνθρωπο έως σήμερα είναι "Η ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΙΚΟΤΗΤΑ"!
Οπ σταμάτησε λίγο να βρέχει αλλά το βλέπω, θα ρίξει πάλι!...
Προσαρμοστικότητα, που όποιο είδος τη διαθέτει, τόσο πιο εύκολα, γρήγορα, και δυνατά θα επιβιώσει... αλίμονο τα υπόλοιπα θα αποτελούν κάποια εγγραφή στα αρχεία ενός βιολόγου, ένα σκάλισμα σε έναν τύμβο, μια έγγραφη DNA που κανείς δεν έκρινε σκόπιμο να μελετήσει, γιατί απλά δεν συγκέντρωνε τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά.
Προσαρμοστικότητα λοιπόν! Ας βιώσουμε την γλυκειά δικτατορία της, που όπως αποδείχτηκε βιολογικά, εθνολογικά, ψυχολογικά, μονοκρατορεί τώρα και πάντα, και ορίζει σαν νέος Μεγάλος Αδελφός ποιός θα ζήσει άλλη μια ανατολη.
Υψώνω ένα ποτήρι Κτήμα Χατζημιχάλη (απο την ιδιωτική συλλογή, ε!) στην υγειά της... Αν και νομίζω ότι δεν την έχει ανάγκη.
Μμμμμ χμμ... γκου χου γκούχου... πριτς-αααχ...
παράδειγμα 1ο:
Ο Παμήνος τρελένεται να χορεύει! Δώστου πιρουέτες και "σηκώματα" και πάρ του την ψυχή! Τι σάλσα, ποπ, λοκ, φολκ, τοκ, λάτιν, ντίσκο, ότι θες!! Πάει στο "σόου γιου θινκ γιου καν ντανς" και πάει τελικό! Τα κοριτσάκια κάνουν φαν κλαμπ, η εβελίνα κόβει φλέβες, ο πάνος κρεμιέται από το ταβάνι και χειροκροτεί κάθε του στροφή, ο άλλος γίνεται γκαίη για πάρτι του και η βίκυ... η βίκυ μας... τον ερωτεύεται!
Ο Παμήνος κερδίζει τα λεφτά, παίρνει, την υποτροφία, πάει λονδίνο και μένει στο κουίνσγουέι με την βίκυ, τα δυο τους μέχρι να τελειώσει τις σπουδές! Ο πρώτος ρόλος στο Μπρόντγουέι σύντομα έρχεται. Πρωταγωνιστής στο "Μάμα μία"! Τόσο καλός που έβαλαν αυτόν ντυμένο γυναίκα, από μια γυναίκα...
Ένα πρωινό, στην ταϊμ σκουέρ και πηγαίνοντας για το θέατρο για πρόβα σκάει μύτη ξαφνικά μπροστά του ένας βετεράνος ανθυπολοχαγός του αμερικάνικου στρατού που πολέμησε στοκ κόλπο και τώρα επειδή δεν μπορεί να προσαρμοστεί πίσω στην πατρίδα έχει πάρει ένα πολυβόλο και γαζώνει όποιον βρει μπροστά του! Ένα βλήμα παίρνει τον Παμίνο στην σπονδυλική στύλη και μένει ανάπηρος. Καθηλώνεται στην αναπηρική καρέκλα. Γυρίζει στην Ελλάδα, τον παρατάει η βίκυ, το βικάκι μας, το τηλεοπτικό σύστημα τον ξεχνάει (πέρα από ένα ρεπορτάζ 3 λεπτών στον 902 αριστερά στα εφεμ που είναι τηλεοπτικό κανάλι!!!).
Τι μπορεί να κάνει πλέον ο Παμήνος; Ουσιαστικά, τίποτα! Τι επιλογές έχει ο Παμινος; α) Να απομονωθεί, β) να φουντάρει από το παντμικτον θίατερ, γ)να μιζεριάζει μια ζωή δ)να προσαρμοστεί στη νέα του ζωή!
παράδειγμα 2ο:
Πας διακοπές στο Μπαλί. Μια μέρα ένα τσουνάμι το σκεπάζει. Πάει το Μπαλί!!!
Τι κάνεις; προσαρμόζεις τις διακοπές σου και πας Μπαχάμες!
Καλημέρα
O Παμήνος όμως δεν έπαψε να ψυχανεμίζεται. Έψαξε τις τέχνες, γύρισε με το καροτσάκι του άπειρα μουσεία, γκαλερί, τραγούδησε στίχους, άφησε το βλέμα του να χαϊδέψει γοτθικές γωνίες, αραβικές καμάρες, διάβασε ιστορία, ασχολήθηκε με τη θρησκεία, το μυστικισμό...
Ο Παμήνος ανακάλυψε ότι αυτό που πραγματικά τον θέλγει είναι "να συλλαβεί τι κρύβεται πίσω απο τα φαινόμενα, κι αν πίσω απο την ακατάπαυστη ροή του χρόνου κρύβεται μια αόρατη ασάλευτη παρουσία." Αν σε κάποιους μοιάζει περίεργος, παράξενος, ακοινώνητος, αυτό ίσως και να του αρέσει, ίσως και να τον εκφράζει. Άλλωστε η Καγιά πάντοτε τον εκνεύριζε και πάντα την πήγαινε σηκωτη σε ταινίες του Γκοντάρ και εκθέσεις του Ντελακρουά, κι εκείνη υστερικά σηκωνόταν κι έφευγε...
Ποτέ δεν το έβαλε κάτω ο Παμήνος, προτιμούσε το ψυχαναλυτικό μυαλό του να ψάχνει το "πως και το γιατί" ακόμη και πίσω απο τον καθρέφτη πίσω απο ένα μπαρ στα Εξάρχεια, αντί να απολαμβάνει την ξυνόπικρη τεκίλα του. Έψαχνε να βρει τον αιώνιο ρυθμό του κόσμου, έστω και με όχημα μόνο το αδύναμο κορμί του, αφού πιστευε ότι με μόνη μια πέτρα κι ένα σφυρί αρκεί για να λαξέψει ένας άνθρωπος μόνος του όλο το Σύμπαν...
Πρέπει ν αλλάξει ρότα λοιπόν ο Παμήνος; Kι αν ναι, προς τα που; Προσωπικά εγώ τον βρίσκω μια χαρά.
Αυτό που όπως λες "ανακάλυψε" ο Παμήνος και περιγράφεις είναι στην ουσία η "προσαρμοστικότητά του" στη νέα του ζωή!
Δυστυχώς ο πανέμορφος ψυχισμός του δεν αρκεί για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της καθημερινότητας και όσο κι αν εμείς με τα πλήκτρα δημιουργήσουμε ειδυλιακές εικόνες, ο Παμήνος θα είναι αναγκασμένος κάθε μέρα να υπερβαίνει τον εαυτό του για να μπορεί να έχει μια καλύτερη ποιότητα ζωής (ή τα αυτονόητα). Φυσικά η εσωτερική του ισοροπία, η θετικότητά του στα πράγματα, η αποδοχή του προβλήματός του αποτελούν ήδη την προσαρμοστικότητά του και μπράβο στον Παμήνο!
("γύρισε με το καροτσακι του άπειρα μουσεία": κλασικό παράδειγμα ειδυλιακής εικόνας γιατί στην πραγματικότητα ένας άνθρωπος σε αναπηρικό καροτσάκι είναι αδύνατον να γυρίσει τα περισσότερα μουσεία της Ελλάδας -αν και τα πράγματα σιγά σιγά σταδιακά αλλάζουν με φοβερό αγώνα ανθρώπων που δεν θα ακούσουμε ποτέ ούτε το όνομα ούτε τον αγώνα που κάνουν- όπως και σχεδόν κανένα δημόσιο κτίριο! Αν κάνεις μια κουβέντα με ανθρώπους καθηλομένους σε αναπηρικό καροτσάκι θα μάθεις -με έκπληξη φαντάζομαι- ότι ο "παράδεισος" των ατόμων με αναπηρία είναι το "Μόλ"!!! Ίσως ο Παμήνος, εκεί, μάθει να εκτιμάει τον καπιταλισμό, την κακογουστιά και ότι στις μέρες μας κάθε τι γκράντε γίνεται εύκολα αποδεχτό από όλους...
Κάποιοι αναρωτιούνται γιατί το κέντρο και περισσότερο το Σύνταγμα μυρίζει μπύρα. Οι ίδιοι αναρωτιούνται που κατουρούν όλοι αυτοί οι χιλιάδες εγγλέζοι. Μάλον θα πρέπει να αρχίσουν να αναρωτιούνται πόσο χρόνο θα πάρει να καθαρίσει ο δήμος τα κάτουρα των άγγλων που μυρίζουν καθαρή μπύρα!!!
Mazdoc, ο χείμαρός σου ήταν κατακλυσμιαίος... Δεν έχω τι να προσθέσω απο ένα διακριτικό γνέψιμο του κεφαλιού... Νομίζω ότι λέμε το ίδιο πράγμα αλλά απο άλλο μονοπάτι...
Αν έχει κουράγιο ο Παμήνος να τα βγάλει πέρα σε μια πόλη που δεν δίνει δίφραγκο γι αυτόν δεν είναι ούτε γιατί προσαρμόστηκε, ούτε σαν την Πολυάννα (θυμάσαι αυτό το παιδικό παραμύθι του ’50;) κοιτάζει μόνο τη θετική πλευρά της ζωής... Το ξέρει ότι αυτα είναι πολύ απλοϊκά γι αυτόν.
Ο Παμήνος βρίσκει κουράγιο επειδή κοιτάει πίσω απο τους καθρέφτες, δεν αφήνει κανέναν να τον καταβάλει, έχει ξεπεράσει την ελπίδα και τον φόβο - αυτά μπορεί να ακούγονται σαν όμορφες κουβέντες αλλά για τον Παμήνο δουλεύουν μια χαρά.
Και πράγματι οι μεθυσμένοι εγγλέζοι στο Σύνταγμα είναι ειδιλιακή εικόνα, ελπίζω ένας καλός κατακλεισμός να καθαρίσει ότι άφησαν πίσω τους - να σαι καλά μου έλυσες άλλη μια απορία.
Ο διάλογός σας τροφοδοτεί την σκέψη. Επιδιώκω να προσαρμοσθώ.
Δημοσίευση σχολίου